Απώλεια κατοικιδίου (σκύλου) και αντιμετώπιση..????

Discussion in 'Ρωτήστε, Απαντάμε... αλλά μη βιάζεστε!' started by Lila_LC, Jun 19, 2010.

  1. Lila_LC

    Lila_LC New Member

    Καλημέρα σε όλους!
    Είμαι καινούρια. Ο λόγος που με έκανε να εγγραφώ είναι η απώλεια του γλυκύτατου σκυλάκου του αγοριού μου. Έχω και εγώ ένα κυνηγόσκυλο, αλλά είναι 7 χρονών και δεν έχω βιώσει (ακόμα...) την απώλεια αυτή.
    Θα ήθελα να σας πω δυο λόγια πρώτα, σε τι αναφέρεται αυτό το post.

    Ο καλός μου έχασε το "παίδι" του ξαφνικά πριν λίγες μέρες, από λάθος των γιατρών (οπως λέει...και έχει και δίκιο). Ήταν 12,5 χρονών. Ένα υπέροχο καθαρόαιμο (αγγλικό) λαμπραντόρ. Τον έθαψαν προχτές :eek:10: στο κοιμητηρίο στη Μαλακάσα.
    Πριν λίγους μήνες διαπιστώθηκε ότι είχε καρκίνο στους όρχεις.. αλλά επίσης είχε και ένα μικρό πρόβλημα και με την καρδούλα του (φύσημα), και φοβόμασταν την επέμβαση και λόγω ηλικίας. Μας διαβεβαίωσαν ότι δεν είναι κατι το επικίνδυνο.45 λεπτα μόνο
    Ήρθε η στιγμή για την επέμβαση και το λάθος έγινε όταν οι γιατροί του έδωσαν παραπάνω αναισθησία για να του καθαρίσουν και την κοιλίτσα..(κατι που δεν ήταν συμφωνημένο) και δυστυχώς η καρδούλα του δεν άντεξε..την επόμενη μέρα. Αφού το χειρουργείο κράτησε (3ώρες:eek:).
    Τον πήγαν σε νοσοκομειο γιατι είχε επιληπτικές κρίσεις και "Έφυγε" στην αγκαλιά του φίλου μου, λίγο πριν τον εξετάσει ο γιατρός.:eek:10:
    Φυσικό επακόλουθο είναι να είναι χάλια. Όπως σας είπα δεν γνωρίζω απ' αυτόν τον πόνο, αλλά μπορω να τον καταλάβω για να συμπαρασταθω. Διάβαζα πολλά posts, blogs, άρθρα για το τι νιώθει ο άνθρωπος όταν χάνει τον "αδερφό" του και πως να το αντιμετωπισει ο ίδιος μόνος του. Αλλά κανένα για το πως να το αντιμετωπίσουν-συμπεριφερθούν οι γύρω του, βοηθώντας εκείνον που βιώνει την απώλεια.
    Εγώ τον σκυλάκο τον έζησα ένα χρόνο.Τον πόνεσα.Τον έτρεξα στους γιατρούς.Τον φρόντιζα.Τον είχα σαν παιδί μου και εγώ. Πιο πολύ έβλεπα αυτό το σκυλάκι, παρά το δικό μου.Ήταν το πιο καλό σκυλί που έχω γνωρίσει.Δεν πείραξε ποτέ κανέναν.Πάντα υπάκουο και καλό! Φιλικό με όλους!!Έχω στενοχωρηθεί πάρα πολύ!Ήταν ξαφνικό!!

    Αυτό λοιπόν, που θέτω σαν ερώτημα σε όσους γνωρίζουν, είτε από προσωπική εμπειρία, είτε από φίλους τους, πως πρέπει να τον βοηθήσω να πατήσει στα πόδια του ξανά ο καλός μου?
    Στρέφομαι σε εσάς, γιατί εγώ δεν έχω κάποιον που να έχει βιώσει ποτέ κάτι αντίστοιχο. Δεν έχω κάποιον που να καταλαβαίνει πως νιωθω και να μιλήσω γι αυτο..ωστε να νιωσω και εγω καλύτερα και να πάρω δύναμη.

    Διάβασα για το πως νιώθει.Για όλα τα συναισθήματα που βιώνει.Τα κατανοώ όλα (αρνηση, θυμό, θλίψη, μελαγχολία, καταθλιψη, απώλεια διαθεσης για το οτιδήποτε, κα). Δεν του έχω αναφέρει ότι το εψαξα. Ισως δεν υπάρχει και λόγος.
    Του λείπει πάρα πολύ.Έχει χάσει το νόημα της ζωής του.Χάθηκε το "φατσούλι" μου ξαφνικά και δεν μπορει να το χωνέψει.Τα έχει βάλει με τους γιατρούς.Έχει μελαγχολήσει πλήρως .Πώς μπορώ λοιπόν να τον κάνω να το αντιμετωπίσει?
    Με παίρνει τηλ να μου πει τι νιώθει.Δε βγαίνει έξω όμως.Του έχω κάνει αρκετες προτάσεις.. να έρθει απ το σπίτι, να βγούμε έξω, να πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο να αλλάξει παραστάσεις.. Αρνείται να κάνει το παραμικρό. Πιστεύω οτι εχει να κάνει μαζί μου, γιατί με τους φίλους του δε μιλάει το ίδιο.Γιατί δεν πονάνε όπως εκείνος.Και απλά τον κάνουν και ξεχνιέται, μιλώντας και για άλλα θέματα. Εγώ του λέω να πάμε κάπου να μιλήσουμε για το γεγονός (γιατί και εγώ πονάω..σιγουρα όχι το ίδιο) να το βγάλει απο μέσα του..αλλά δεν μπορεί. Δεν μπορεί αλλα κλάμματα.Τον καταλαβαίνω, μωρε, τον πονάω..δεν μπορω να τον βλέπω όμως έτσι.Τι να κάνω? Νιώθω ότι τον πιέζω και ξέρω ότι δεν πρέπει σε αυτές τις καταστάσεις.. αλλά μετά μπαίνει και η ανασφάλεια, μην απομακρυνθεί..αν τον αφήσω να χαλαρώσει και το βιώσει μόνος του.Μην νομίσει οτι αδιαφορώ.Τον αγαπάω και δε θέλω να τον βλέπω να υποφέρει.
    Ξέρω ότι ισως ακούγεται εγωιστικό, που σκέφτομαι τον εαυτό μου σε τετοιες καταστάσεις. Αλλά δε θέλω να φανω ουτε πιεστική, ούτε αδιάφορη. Για αυτό ρωτάω..ποια είναι η πιο σωστή στάση αγαπημένων προσώπων απέναντί στο ατόμο που πενθεί ?

    Να σημειωθεί..οτι έχω απεριοριστη κατανόηση και θέληση να τον βοηθησω γιατι τον αγαπαω πραγματικα!! Δεν μπορω να τον βλεπω να υποφερει και να ειμαι αμετοχη.

    Συγγνώμη για την φλυαρία!
    Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας!
    Κάθε συμβουλη δεκτή!

    Μακάρι να βγει κάτι απ όλο αυτό..γιατί το έχω ανάγκη!!:confused:
  2. Irmakias

    Irmakias New Member

    Σε καταλαβαινω προσφτα εφυγε απο την ζωη το κουνελακι μου .Ειμασταν πολλυ δεμενοι και μου λειπει πολυ......Αλλα και παλλη μου ειναι πολυ δυσκολο να ξεπερασω την απωλεια του.
  3. Brunitsa

    Brunitsa Member

    Πρώτα από όλα συλληπητήρια...δεν ξέρω τι άλλο να πω. Επίσης έσχος στους γιατρούς!!! Έκαναν κάτι που δεν ήταν συμφωνημένο! Στη θέση σου εγώ θα προσπαθούσα να του θυμίζω την υπέροχη ζωή που έζησε αυτό το σκυλάκι, αυτή η μικρή, ψυχή μαζί του. Θα του έλεγα, πως αν πραγματικά το αγαπούσε και το αγαπάει δεν πρέπει να στεναχωριέται, γιατί και τα σκυλάκια σαν τους ανθρώπους είναι (και τις περισσότερες φορές καλύτερα) και αυτό τον κοιτά από κει πάνω, ψηλά από τον ουρανό, και σίγουρα δεν θα του άρεσε να τον βλέπει δυστυχισμένο γιατί τον αγαπούσε, τον αγαπάει και πάντα θα τον αγαπάει! Να του πεις πως είναι λογικό να στεναχωριέται αλλά κάποια στιγμή πρέπει να το ξεπεράσει για να μπορέσει να βοηθήσει και άλλες ζωούλες να ζήσουν μια ευτυχισμένη ζωή γεμάτη αγάπη. Δεν πρέπει να πιστεύει πως ξεπερνώντας το θάνατο του μικρού του θα είναι σαν να τον παρατάει, γιατί πάντα αυτό το σκυλάκι θα καλύπτει ένα μέρος της καρδιάς σας και μάλιστα μεγάλο. Αυτά που σου λέω είναι λόγια στιγμής και άμα βρω κάτι καλύτερο να σου πω για να μπορέσετε και οι δύο να το ξεπεράσετε θα σου το πω... Ελπίζω να σε βοήθησα...
  4. Marin

    Marin Administrator

    Πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει διαφορετικά το χαμό του φίλου του. Όταν έχασα εγώ τον αγαπημένο μου γατούλη, αποφάσισα πως θέλω οπωσδήποτε και άμεσα, να βοηθήσω ένα αδέσποτο. Έτσι την ίδια μέρα, υιοθέτησα μια γατούλα από το σωματείο, αυτή που είχε τη μεγαλύτερη ανάγκη.

    Αυτό μπορεί να ακούγεται πολύ "απλό" σαν σκέψη, όμως τελικά διαπίστωσα πως η νέα γατούλα με βοηθούσε να ξεχνιέμαι, αφού ήταν ιδιαιτέρως χαρούμενη και ένιωθε τυχερή στο νέο περιβάλλον. Επίσης κρατούσε συντροφιά και στην άλλη γατούλα μου την Ευτυχία, στην οποία επίσης έλειπε ο γάτος.

    Η υιοθεσία του Ναυαγίου (η νέα γατούλα), με βοήθησε στο να ξεχνάω τη στεναχώρια μου αυτή, αφού όλη την ώρα έβλεπα τη μικρή να κάνει σαχλαμάρες και γελούσα.

    Μετά διαπίστωσα πως αυτή η απλή κίνηση υιοθεσίας, στην ουσία μπορούσε να σημαίνει ότι ο χαμός του γατούλη, έδωσε ζωή σε μια άλλη ψυχή που το είχε απόλυτη ανάγκη, αφού ως τότε η μικρή ζούσε σε κλούβα από την ώρα που γεννήθηκε... και ήταν 1,5 έτους όταν την πήρα.

    Αυτός λοιπόν είναι ο τρόπος που "δεν ξέχασα" αλλά "ξεπέρασα" τον χαμό του τέλειου γατούλη μου που πάντα θα θυμάμαι ως την τελευταία στιγμή που πέθανε στα χέρια μου.

    Μαρίνα
  5. Marin

    Marin Administrator

    Όσο για τους γιατρούς, δεν ξέρω ποιος εγχείρησε το ζώο, αλλά η λογική μου, μου λέει πως αν ο σκύλος ήταν γεμάτος καρκίνο, σίγουρα δεν είχε πολλή ζωή μπροστά του. Ήταν λοιπόν η εγχείρηση αυτή η τελευταία του ευκαιρία για ζωή, την οποία δυστυχώς έχασε.

    Αυτό δε πρέπει να ακυρώνει τη προσπάθεια των γιατρών, ο σκύλος έτσι και αλλιώς θα πέθαινε και μάλιστα είναι σίγουρο πως θα πέθαινε με φριχτούς πόνους.

    Το θέμα είναι ότι για κάποιο λόγο είχατε ελπίδα πως θα τα καταφέρει και η σκέψη σας αυτή προδώθηκε. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι φταίει απαραίτητα κάποιος...

    φιλικά
    Μαρίνα
  6. Brunitsa

    Brunitsa Member

    Μαρίνα σε αυτό έχεις δίκιο...Ίσως να το παρατράβηξα και γω με το <<αίσχος>>. Δεν ήμουν εκεί για να ξέρω αλλά πιστεύω ή μάλλον θέλω να πιστεύω πως προσπάθησαν πολύ! Και μπορεί να ήταν καλύτερα που έφυγε έτσι από τη ζωή του, ανώδυνα... Ελπίζω να μην ακούγεται άσχημα αυτό γιατί το μόνο πράγμα που δεν θα ήθελα, είναι να φεύγει από τη ζωή κάποιο αθώο πλάσμα...
  7. Brunitsa

    Brunitsa Member

    *Στο παραπάνω μήνυμα αναφέρομαι στους γιατρούς που χειρούργησαν τον μικρούλη.
  8. jovanita

    jovanita New Member

    πραγματικα τον καταλαβαινω! κι εμεις στις 13-07-2004 χάσαμε τη σκυλίτσα μας! ηταν 8 χρονων και λογω ζεστης ζοριστε επειδη ηταν και λιγο παχουλη και την χασαμε! για ενα μηνα περιπου η μανα μου δεν μπορουσε να κανει τιποτα! ουτε ετρωγε ουτε τιποτα! για 1-2 μηνες λοιπον ολι στην οικογενεια δεν μιλιομασταν! ημασταν κομματια! ακομα πολλες φορες την σκεφτομαστε και κλαιμε! δεν υπάρχει περιπτωση να την ξεχασουμε ποτε! με την παροδο του χρονο καπως θα ηρεμησουν τα πραγματα! υπομονη και κουραγιο!
  9. aorb

    aorb New Member

    εχει δικιο η μαρινα, με το να παρει αλλο σκυλι θα γινει καλυτερα, ομως μην του το προτεινεις εσυ, οταν εμενα πεθανε το σκυλακι μου το χειροτερο πραγμα που ακουγα ηταν αυτο, θα παρεις αλλο. Οταν εμενα πεθανε το σκυλι μου επεσα σε καταθλιψη πραγματικα μου πηρε πολυ χρονο να συνελθω και μπορω να πω οτι τι ξεπερασα τωρα μετα απο δυο χρονια που πηρα τον αρη. Δωστου χρονο και δειξε κατανοηση δεν ειναι ευκολο να το ξεπερασει
  10. Ραφ

    Ραφ New Member

    Γειά σάς σημερα έφυγε απ την το σκυλάκι μου τροχαίο με αυτοκίνητο.Ο άνθρωπος που το χτύπησε(μεγαλης ηλικίας)ουτε το κατάλαβε μάλλον αλλα δεν εχει σημασία.Το σκυλακι ηταν δεν ηταν ενα χρονών δυστυχως πολυ μικρο και γεμάτο ζωντάνια ηταν Ελεύθερο και εκανε την βολτα του οταν εγινε το κακο.Τα συναισθηματα ειναι δυσκολα γιατι αν και καιρο ειχα δεθει μαζι του.Μεσα μου δημιουργήθηκε ενα κενο.Μιλισα με κανα φίλους που καταλαβαινουν τον πονο τους μίλησα
    και ενιωσα λιγο καλυτερα.Εσεις πως αντιμετοπισατε αυτες της σκληρες αλλα αληθινες εμπειρειες
    Last edited: Mar 20, 2015
  11. mariaz

    mariaz Member

    Συλυπητήρια!!! Σίγουρα αφήνει μεγάλο κενό η απώλεια μιας ζωής με την οποία έχουμε συνδεθεί. Σε βάθος χρόνου έχω χάσει δύο χαμστεράκια, δύο κουνελάκια και πρόσφατα έναν γατούλη. Είναι μεγάλος ο πόνος, γιατί ξαφνικά διαπιστώνεις ένα κενό, τόσο στη ζωή σου όσο και στο χώρο σου. Αυτό που με βοηθάει σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το να σκέφτομαι ότι αυτά τα ζωάκια που έφυγαν από κοντά μου ήταν πολύ τυχερά όσο ζούσαν. Γιατί είχαν ένα ζεστό περιβάλλον, τροφή, φροντίδα, στοργή, αγάπη και περίθαλψη. Μακάρι όλα τα ζωάκια να τα είχαν αυτά στη ζωή τους, ανεξάρτητα από το χρόνο διαβίωσης.
    Η στεναχώρια μας θα πρέπει πάντα να εξορθολογικεύεται γιατί διαφορετικά μας ρίχνει σε απελπισία. Πένθησε το μικρούλι σου, πάρε το χρόνο σου και μετά να σκέφτεσαι ότι του προσέφερες ό,τι του χρειαζόταν στη σύντομη ζωούλα του. Έζησε καλά κοντά σου σε αγάπησε και το αγάπησες. Κλείδωσε στην καρδιά σου αυτή την αμοιβαία αγάπη και φαντάσου το να τρέχει ανέμελο στα λειβάδια του ουράνου τόξου....
    Και να εύχεσαι, μετά από πολλά - πολλά -πολλά χρόνια, να το δεις να τρέχει κοντά σου, κουνώντας χαρούμενα την ουρίτσα του.....
  12. Ραφ

    Ραφ New Member

    mariaz.Σ'ευχαριστω πολυ για την απαντηση σου ειλικρινά!Σε τετοια γεγονότα χρειαζομαστε άτομα που μας καταλαβαίνουν και μας συμπονουν και συ μου δωσες δυναμη!Κουραγιο και σε σενα για το γατουλη σου!
  13. Marin

    Marin Administrator

    Καλησπέρα Ραφ, θα σε μαλώσω δυστυχώς. Δεν ειναι ότι φταις, αλλα το επομενο σκυλακι σου σε παρακαλω μην το αφηνεις να βγαινει βολτα χωρίς λουρί.

    Ειναι παρα πολλα τα περιστατικά που πετάγονται ζώα στο δρόμο είτε γιατί τρόμαξαν είτε γιατί θέλησαν να κυνηγήσουν κάποιο άλλο ζώο. Δεν σου ρίχνω φταίξιμο γιατί πιθανότατα δεν το είχες σκεφτεί, απλά θέλω να θυμάσαι ότι το σκυλάκι μας πρεπει να το βγάζουμε βόλτα πάντα με λουρί. Δυστυχώς οι οδηγοί δεν προσέχουν καθόλου, πολλές φορές μάλιστα επιδιώκουν να χτυπήσουν κάποιο ζώο αρκετοί από αυτούς. Πριν λίγες ημέρες συνέβη κάτι τετοιο μπροστα σε εναν φιλο μου και ενώ έκανε σήμα στον οδηγό αυτός αύξησε ταχύτητα και το σκότωσε το αδεσποτάκι.

    Σκέψου την περίπτωση να πάρεις ένα άλλο ζωάκι, θα σε βοηθήσει πάρα πολύ να ξεπεράσεις το χαμό του σκυλάκου σου, μην το δεις σαν "αντικατάσταση", αλλά σαν μια ευκαιρία να βοηθήσεις ένα άλλο ζωάκι. Και το δικό σου αυτό θα ήθελε...

    Προσωπικά στον χαμό ενός ζώου μου συμπεριφέρομαι έτσι, εκτός βέβαια αν πρόκειται για θάνατο από γεράματα, τότε θεωρώ πως είναι η φυσιολογική κατάληξη της ζωής, άρα δεν στεναχωριέμαι όπως π.χ. στεναχωριέμαι με ένα ζώο που πέθανε από ασθένεια ή κάτι άλλο.
  14. Ραφ

    Ραφ New Member

    Καλησπέρα Marin,σε ευχαριστω για το χρόνο σου.Χωρίς να θέλω να δικαιολογηθώ το ειχα χωρις λουρι επειδη επειδη ειμασταν σε χωριο οπου η κινηση δεν ειναι μεγαλη σε σχεση με την πολη.Σιγουρα για ενα επομενο σκυλακι το λουρι θα ειναι κανονας!Και παλι σ'ευχαρισω και θα σκεφτω αυτα που μου είπες!Να σε καλά!
  15. julianna1239

    julianna1239 New Member

    Γεια σε ολους.Αποφασισα να γραψω εδω,ισως για να βρω παρηγορια μεσα απο ατομα που πιθανον να εχουν περασει το ιδιο και να με καταλαβαινουν.Ολοι μου οι γνωστοι και φιλοι μου συμπαρασταθηκαν αλλα θεωρω πως κανενας που δεν εχει ζησει κατι παρομοιο δεν καταλαβαινει ακριβως πως νοωθω.Πριν ενα μηνα εχασα το σκυλακι μου,το αγορακι μου,το παιδι μου.Για μενα ηταν το παιδι μου..Ημασταν ενα χρονο μονο μαζι(τον ειχαμε παρει απο τον δρομο οπου καποιος τον ειχε παρατησει),αλλα κανεις δε ξερει ποσο ειχαμε δεθει σε αυτο το χρονικο διαστημα.Τον εχασα ξαφνικα μεσα σε δυο βδομαδες απο ασθενεια μη αναστρεψιμη κ σε πλεον προχωρημενο επιπεδο.Δυο βδομαδες ετρεχα στους κτηνιατρους και τον φροντιζα σπιτι.Στο τελος αναγκαστηκα να του κανω ευθανασια για να μην υποφερει αλλο..αυτη ηταν για μενα η πιο δυσκολη στιγμη της ζωης μου.Ποτε δεν θα ξεχασω τα ματακια του στο τελος.Καθως εφευγε του ψυθιρισα στο αυτι 'παμε βολτα'...το αγγελουδακι μου ελπιζω να ειναι καπου και να παιζει με αλλα σκυλακια.Δειχνω καλα και προσπαθω να κανω πραγματα και μα περναω χρονο με φιλους.Αλλα καθε βραδυ πριν κοιμηθω κλαιω..ειναι φοβερη απωλεια αυτες οι ψυχουλες που δινουν τετοια χαρα στις ζωες μας.Μου λειπει η φατσουλα του,οι βολτες μας,ολα οσα καναμε μαζι,ηπαρουσια του στο σπιτι μου που τωρα μοιαζει αδειο..σκεφτομαι πως καποια στιγμη θα ξαναπαρω σκυλακι γιατι τα αγαπαω πολυ,αλλα νιωθω πως κανενα δεν θα ειναι σαν το αγορακι μου.Κανενα δεν θα εχει αυτο το 'ανθρωπινο'βλεμμα..ευχομαι ολοι εμεις που χασαμε τους πολυτιμους αυτους φιλους μας να τους ξανασυναντησουμε καποτε..να μας περιμενουν ολο χαρα και να ειμαστε και παλι μαζι...
  16. mariaz

    mariaz Member

    Συλυπητήρια για το μικρούλι σου. Ξέρω τι σημαίνει να χάνεις ζωάκι. Στις αρχές του χρόνου έχασα ένα κουνελάκι, τον Άργο μου και έναν γατούλη, τον Χάτσι μου. Και τα δύο από καρκίνο. Κι εγώ τα έτρεξα σε γιατρούς και νοσοκομείο ζώων, κάναμε εγχειρήσεις, αλλά δυστυχώς ... έφυγαν. Ξέρω, η θλίψη είναι μεγάλη. Γιατί είναι οικογένεια. Γιατί σου δίνουν μόνο χαρές. Όμως να παριγοριέσαι με το γεγονός ότι έζησε πολύ - πολύ γλυκά κοντά σου. Η ζωούλα του τόση ήταν, όμως το συμμάζεψες από τους δρόμους και τις κακουχίες. Του έδωσε ό,τι πιο πολύτιμο για ένα ζωάκι και ειδικότερα για ένα σκύλο: μια οικογένεια, ένα λιμάνι όπου η όλη μέριμνα πέρασε σε σένα. Να χαίρεσαι που έφυγε με τον πιο γλυκό ήχο στ' αυτάκια του, τον ήχο της φωνής σου. Μην τον ξεχνάς, όμως μη σε πιάνει απελπισία. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να φροντίζουμε για την ευτυχία τους. Κι εσύ του την πρόσφερες!!!!
    Να είναι καλά εκεί που πήγε, εκεί που τρέχει μαζί με όλες μας τις αγάπες που έφυγαν από κοντά μας. Κι εγώ θα πω του Άργου και του Χάτσι μου να τρέξουν να τον βρούνε. Έτσι θα έχει κι εκεί παρέα, μέχρις ότου μετά από πολλά - πολλά χρόνια ξανασυναντηθείτε.
    Να είσαι καλά, να τον κρατάς ζωντανό στην καρδιά σου και μη στεναχωριέσαι άλλο. Δώσε την πολύτιμη αγάπη σου όπου εσύ επιλέξεις. Να 'σαι καλά!!!
  17. julianna1239

    julianna1239 New Member

  18. julianna1239

    julianna1239 New Member

    Ειλικρινα σε ευχαριστω πολυ για τα λογια σου με συγκινησες..ο θανατος ειναι κατι που δεν χωνευεται ευκολα για αυτους που μενουν πισω,ειδικα οταν εχει να κανει με τους αγαπημενους μας.Πολλες φορες σκεφτομαι αυτες τις μερες τι συναιβει και νομιζω πως τα ονειρευτηκα.Δεν μπορω να πιστεψω πως εχασα το παιδακι μου και δεν θα το ξαναδω ποτε!Ηταν μεγαλη κ σκληρη δοκιμασια αυτη για μενα.Σε ευχαριστω να εισαι και εσυ καλα και ας ευχηθουμε αυτο.ΝΑ ειναι ολοι οι φιλοι που χασαμε καπου μαζι...Αυτη την θεση στην καρδια μας δεν θα την αντικαταστησει ποτε κανεις!
  19. chrisa chrisa

    chrisa chrisa New Member

    Πριν μερικές ημέρες είχα μία από τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου. Τον περασμένο Απρίλιο βρήκα ένα αδέσποτο γέρικο πιντσεράκι να τριγυρνάει έξω από το σπίτι. Έψαξα για τους ιδιοκτήτες μήπως και χάθηκε. Δεν τον αναζήτησε και δεν ανταποκρίθηκε κανείς. Αποφάσισα να τον κρατήσω και τον φρόντιζα με απεριόριστη αγάπη. Έχω άλλα 3 σκυλάκια στο σπίτι, τα οποία τον αποδέχτηκαν αμέσως. Το πιντσεράκι, ο γεράκος μας, ηλικίας 12-15 χρονών περίπου, ήταν φιλικός και άριστος στην συμπεριφορά του. Πριν μερικές ημέρες ένα αδέσποτο σκυλί, πολύ μεγάλο σε μέγεθος, του επιτέθηκε αναίτια και τον τραυμάτισε θανάσιμα. Έχω σοκαριστεί από την βαρβαρότητα, από το αποτρόπαιο της πράξης και ακόμη και αν γνωρίζω πως τα ζώα λειτουργούν με ένστικτα νιώθω, εκτός από στεναχώρια και απεριόριστο θυμό. Νιώθω απεριόριστη θλίψη, γιατι τον σκυλάκο που μάζεψα από τον δρόμο τον αγάπησα και τόσο βάρβαρα και χωρίς λόγο ένα άλλο αδέσποτο το σκότωσε εν ψυχρώ. Νιώθω τύψεις που δεν μπόρεσα να τον προστατέψω. Τον είχα στην αυλή ελεύθερο και έβγαινε όποτε ήθελε για να κάνει την βόλτα του. Ζούμε σε περιοχή εκτός πόλης και θεωρούσα πολύ καλό το ότι δεν χρειαζόταν να περιορίζω τον σκυλάκο μου. Όμως αυτή η ελευθερία του στοίχισε τη ζωή. Ήταν τελικά λάθος μου... μου λείπει πολύ. Εύχομαι να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, να άλλαζα το οτι έγινε. Εύχομαι να μπορούσα να είχα ακόμη λίγο χρόνο μαζί του, να τον αγκάλιαζα περισσότερο, να τον πήγαινα βόλτα πιο συχνά, να του φιλούσα τη μουσούδα. Μου λείπει κ δεν έχω ούτε μια φωτογραφία του, πέρα από την μέρα που τον βρήκα. Αναρωτιέμαι αν τον αγάπησα αρκετά και αν μπορούσα να τον αγαπήσω ακόμη πιο πολύ. Η παρουσία του μου έδωσε άλλο νόημα στην ζωή. Η απουσία του με κάνει να νιώθω θλίψη και ενοχές.
  20. marich

    marich Active Member

    :(Κριμα για το σκυλάκι σου ομως οτελευταιος του χρόνος τουλάχιστον ηταν ο καλύτερος του !!! :)

Share This Page