Αυξήθηκαν στην Κρήτη τα κρούσματα λεϊσμανίασης σε ανθρώπους και ζώα!

Discussion in 'Γενικά' started by ellif79, Jun 3, 2009.

  1. ellif79

    ellif79 New Member

    Αυξήθηκαν στην Κρήτη τα κρούσματα λεϊσμανίασης σε ανθρώπους και ζώα!


    Της Αννας Κωνσταντουλάκη

    Αύξηση της λεϊσμανίασης, μιας επικίνδυνης ασθένειας για ανθρώπους και σκυλιά, καταγράφεται στην Κρήτη, σύμφωνα με έρευνα του Τμήματος Παρασιτολογίας και Ζωονόσων της Ιατρικής Σχολής, που θα δημοσιευθεί το επόμενο διάστημα σε διεθνές επιστημονικό περιοδικό.

    Σύμφωνα με την υπεύθυνη της μελέτης Μαρία Αντωνίου, επίκουρη καθηγήτρια Παρασιτολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, τον τελευταίο χρόνο, από τη νόσο προσβλήθηκαν 8 ενήλικες από το Ηράκλειο, τα Χανιά και τη Σητεία, ενώ είχαν στον οργανισμό τους το παράσιτο της λεϊσμανίασης 341 σκυλιά από τα 1800 που ελέγχθηκαν και στους 4 νομούς της Κρήτης, την τελευταία διετία.

    Οι ασθενείς, νοσηλεύθηκαν στο Βενιζέλειο και το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο Ηρακλείου, ακολούθησαν θεραπεία και σήμερα είναι καλά στην υγεία τους.

    Οσον αφορά στα σκυλιά, κάποια είχαν νοσήσει, ενώ άλλα όχι.

    Η κα Αντωνίου τονίζει ότι πριν 20 χρόνια δεν υπήρχαν περιστατικά ασθενών με λεϊσμανίαση ή καλαζάρ, όπως λέγεται, ενώ στις μέρες μας, τα κρούσματα αυξάνονται, γεγονός που αποδεικνύει ότι η νόσος στην Κρήτη έχει μεγάλη ανάπτυξη.

    Η ίδια, υπογραμμίζει ότι υπάρχουν θεραπείες για τα σκυλιά που έχουν προσβληθεί από το παράσιτο, ωστόσο, πρέπει να παρακολουθούνται με εξετάσεις αίματος κάθε 6 μήνες, εφ’ όρου ζωής.

    Τονίζει ακόμη, ότι η ασθένεια σε ανθρώπους και σκυλιά, προκαλείται από το τσίμπημα της φλεβοτόμου σκνίπας και δεν μεταδίδεται από τον σκύλο στον άνθρωπο.



    Τι είναι

    η λεϊσμανίαση



    Η σπλαχνική λεϊσμανίαση, είναι μια σοβαρή νόσος που οδηγεί στο θάνατο αν δεν γίνει έγκαιρα η διάγνωση και δεν δοθεί θεραπεία.

    Τα συμπτώματα της νόσου μέχρι να γίνει η ακριβής διάγνωση, παραπέμπουν σε σοβαρό αιματολογικό νόσημα όπως είναι η λευχαιμία. Η νόσος χαρακτηρίζεται από υψηλό πυρετό, ανορεξία, απώλεια βάρους και διόγκωση ήπατος και σπληνός. Παρουσιάζονται επίσης αναιμία, πτώση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων και των αιμοπεταλίων, ενώ συνυπάρχει και διόγκωση λεμφαδένων.



    Πως μεταδίδεται



    Το κλειδί για την εμφάνιση και διασπορά της νόσου, σε μια περιοχή, είναι η παρουσία της φλεβοτόμου σκνίπας που μ’ ένα τσίμπημα μπορεί να μεταδώσει το παράσιτο.

    Η επίκουρος καθηγήτρια υπογραμμίζει, ότι μόνο μέσω της σκνίπας μπορεί το παράσιτο να μεταδοθεί στον άνθρωπο ή στο σκύλο, ένα μολυσμένο σκυλί είναι η αποθήκη του παράσιτου Λεϊσμάνια στο περιβάλλον και αν δεν προστατεύεται από τον ιδιοκτήτη του με εντομοαπωθητικά, ακόμα και αν δεν έχει κανένα σύμπτωμα της νόσου, μπορεί να μολύνει σκνίπες και στη συνέχεια άλλα σκυλιά και ανθρώπους.



    Καλοκαίρι-φθινόπωρο-άνοιξη οι επικίνδυνες εποχές



    Ο μεγαλύτερος κίνδυνος να μολυνθούν σκυλιά και άνθρωπος είναι η εποχή που οι σκνίπες είναι ενεργές. Δηλαδή άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο. Τον χειμώνα, οι χαμηλές θερμοκρασίες εξαναγκάζουν τις σκνίπες να “κοιμηθούν”. Ομως ένα σκυλί μπορεί να μολυνθεί το καλοκαίρι και να εμφανίσει τη νόσο το χειμώνα γιατί ο χρόνος επώασης μπορεί να διαρκέσει μερικούς μήνες, ανάλογα με το ανοσοποιητικό σύστημα του σκύλου, την επιθετικότητα του στελέχους του παρασίτου με το οποίο μολύνθηκε και τον αριθμό των παρασίτων που πήρε από την σκνίπα.



    Μέτρα πρόληψης



    Οπως επισημαίνει η κα Αντωνίου, είναι σημαντική η προστασία με εντομοαπωθητικά, τους μήνες που οι σκνίπες είναι ενεργές. Είναι επίσης σημαντικό, τα σκυλιά να τα εξετάζει κτηνίατρος δυο φορές το χρόνο, την εποχή που ξυπνάνε οι σκνίπες και πριν ξαναπέσουν σε χειμερία νάρκη, ώστε αν έχουν μολυνθεί να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα για να προλάβουμε την εκδήλωση της νόσου, αλλά ακόμα πιο σημαντικό, να μην γίνει το σκυλί μας πηγή μόλυνσης για τις σκνίπες.

    Πόσο αποτελεσματική είναι η θεραπεία

    Η κα Αντωνίου, υπογραμμίζει ότι υπάρχουν διάφορα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της λεϊσμανίασης στο σκύλο. Πολύ συχνά όμως παρατηρείται αναζωπύρωση της νόσου μετά από τη θεραπεία. Αν ο ιδιοκτήτης αποφασίσει να δώσει θεραπεία στο σκύλο, αυτό ΠΡΕΠΕΙ να γίνει από τον κτηνίατρο και το ζώο ΠΡΕΠΕΙ να προστατεύεται από τσιμπήματα σκνιπών και να παρακολουθείται κάθε έξι μήνες μετά τη θεραπεία για να διαπιστωθεί αν εξακολουθεί να είναι φορέας του παρασίτου ή όχι, ακόμα και αν έχουν υποχωρήσει τα κλινικά συμπτώματα. Το ζητούμενο είναι το ζώο να μην είναι φορέας του παρασίτου γιατί τότε κινδυνεύει να ξαναρρωστήσει και είναι σε θέση να μολύνει σκνίπες.

    Πηγη. www.patris.gr

Share This Page