H ιστορία ενός αδέσποτου.

Discussion in 'Γενικά' started by aggeliki, Nov 13, 2007.

  1. aggeliki

    aggeliki New Member

    H ιστορία ενός αδέσποτου.
    Γεννήθηκα μέσα σε ένα σαλόνι, από μια μάνα που κάθε χρόνο την οδηγούσαν στα καλλιστεία σκύλων χωρίς να την ρωτήσουν. Μια φορά θέλησε να βγει κρυφά από το «χρυσό κλουβί» της και γνώρισε τον αδέσποτο πατέρα μου. Έτσι ήρθα στον κόσμο μαζί με άλλα έξη αδερφάκια μου. Όταν ήρθα στον κόσμο δεν μπορούσα να δω τίποτα, μόνο άκουγα και μύριζα, άκουγα τον αφέντη της μάνας μου που έλεγε συνέχεια. «Το βρομόσκυλο, μα να πάθουμε τέτοια λαχτάρα; Τι θα τα κάνω εγώ τώρα επτά κουτάβια;» Το κοριτσάκι του πάλι έκλεγε και του έλεγε να τα κρατήσει. Τίποτα εκείνος ήταν ανένδοτος. Τελικά μόλις ανοίξαμε τα μάτια μας, και πέρασαν άλλες έξη ή επτά εβδομάδες, ένοιωσα ένα χέρι να μας αρπάζει από την αγκαλιά της μάνας και να μας πετά σε ένα κουτί. Εκείνη —η μάνα— γρύλιζε αλλά κανείς δεν της έδινε σημασία. Το κοριτσάκι φώναζε και έκλεγε αλλά και σ’ αυτό δεν έδινε κανείς σημασία. Τελικά με τα πολλά βρεθήκαμε, εγώ και τα αδέρφια μου μαζί με το κουτί σε κάποιο μαγαζί που είχε και άλλα ζώα. Το αφεντικό της μαμάς μας άφησε εκεί για λίγες μόνο δραχμές —δεν υπήρχαν ακόμη τα Euro στην ζωή μας— και έφυγε. Βρέθηκα μακριά από τα αδερφάκια μου, μέσα σε ένα κλουβί γεμάτο με χαρτιά και τον ήλιο να με χτυπάει στα μάτια. Η ζέστη ήταν αφόρητη, το νερό ζεστό, καυτό και με λίγη ξηρά τροφή δίπλα μου, που ακόμη δεν ήξερα να την μασάω. Πέρασαν μέρες τα αδερφάκια μου τα είχαν αγοράσει κάποιοι, εμένα κανείς. Ήμουνα βλέπετε το πιο μεγαλόσωμο από τα άλλα και έτσι έλεγαν ότι δεν κάνω για διαμέρισμα. Είχα πια μεγαλώσει αρκετά και άρχισα να μη χωράω μέσα στο κλουβί του μαγαζιού. Κάποια μέρα ένα χέρι —του καταστηματάρχη— με βούτηξε μέσα από το κλουβί και με έβαλε σε ένα άλλο μεγαλύτερο και με αυτό πια βρέθηκα στο αυτοκίνητο του. Δεν ήξερα που με πήγαινε. Τελικά όταν αρκετή ώρα μετά σταμάτησε το αυτοκίνητο, με έβγαλε μαζί με το κλουβί, κοίταξα γύρω μου και είδα παντού δένδρα. Δεν ήξερα που βρισκόμουνα. Είδα την πόρτα του κλουβιού να ανοίγει. Βγήκα δειλά–δειλά έξω. Το αφεντικό μου πέταξε ένα ξύλο και εγώ έτρεξα να το πιάσω. Το ξύλο ήταν πίσω από ένα θάμνο. Το πήρα στο στόμα και χαρούμενος γύρισα πίσω, αλλά στην θέση του κλουβιού δεν υπήρχε τίποτα, δεν ήταν κανείς εκεί. Έμεινα με το ξύλο στο στόμα. Το άφησα και κάθισα κάτω, περιμένοντας χωρίς να ξέρω τι. Ήμουνα μόνος πλέον μέσα στην απεραντοσύνη. Πέρασαν μέρες και μέρες χωρίς φαγητό, περπατούσα δίπλα στον δρόμο με τα αυτοκίνητα να περνάνε δίπλα μου σφυρίζοντας. Τελικά βρέθηκα σε μια πόλη γεμάτη ανθρώπους και σκουπίδια. Είχα πλέον να τρώω κάτι. Πέρασαν χρόνια από τότε, όλο και κάποιος με κλωτσούσε, αλλά δεν το έβαζα κάτω. Άλλως με προκαλούσε, αλλά δεν ήθελα να δαγκώσω κανέναν. Είχα πια φτιάξει την δικιά μου γωνιά. Τώρα τελευταία όμως όλο και κάτι γινόταν και οι άνθρωποι μας έδιωχναν πότε από εδώ και πότε από εκεί. παντού άνοιγαν τρύπες, Τελικά μια μέρα με πλησίασε ένας παράξενος τύπος με ένα κοντάρι στο χέρι που κατέληγε σε ένα συρματόσχοινο. Με κοίταξε περίεργα και λίγο μετά και ενώ εγώ κουνούσα την ουρά, μου πέρασε το σύρμα στο λαιμό μου. Πόνεσα πνιγόμουν αλλά εκείνος με πέταξε μέσα σε ένα φορτηγό σαν σακί. Λίγες ώρες μετά βρέθηκα σε ένα παράξενο θάλαμο με σιδερένια κρεβάτια. Ένας τύπος με άσπρα ρούχα με ακούμπησε εκεί επάνω. Τον άκουσα να λέει για κάποιους Ολυμπιακούς αγώνες και άλλα που δεν καταλάβαινα, απλά κοιτούσα και τα μάτια μου είχαν αρχίσει να γεμίζουν δάκρια και η μύτη μου άρχισε να ξεραίνετε. Τον είδα να κρατάει μια βελόνα γεμάτη υγρό και να μου την καρφώνει. Αυτό ήταν σε λίγο η ανάσα μου έγινε αργή και εγώ έχανα τον κόσμο, πριν ακόμη φύγω με πέταξαν στα σκουπίδια που κάποτε έτρωγα, όλα άρχισαν να σκοτεινιάζουν και εγώ με δάκρυα στα μάτια πρόλαβα να φωνάξω δυνατά : «ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ». Τώρα από εδώ πάνω βλέπω τους ανθρώπους να είναι ευτυχισμένοι που δεν θα έχουν εμένα στα πόδια τους να τους εμποδίζω και να τους ντροπιάζω στους ξένους που θα έρθουν για να δουν τους Ολυμπιακούς αγώνες.
    πηγη: zoofilia.gr
  2. 1no

    1no New Member

    Αληθινή ιστορία για πολλά ζώα που έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη χρονιά, κοντά 34000!! Και αυτό γιατί;; για να ρθει ο κινέζος και ο άγγλος και να πουν ότι μπράβο που "φροντίζουμε" για τα αδέσποτα. Ήθελα να ξερα, ποιος έδωσε την εντολή να γίνει αυτό;; ποιος έδωσε την εντολή οι ολυμπιακοί αγώνες να γίνουν συνόνυμο με τόσες αδικοχαμένες ψυχούλες;;
  3. Ellaki44

    Ellaki44 New Member

    Δικιο εχετε ολοι . Πραγματικη αμαρτια ...

Share This Page