Η εμπιστοσύνη στο clicker training

Discussion in 'Προτάσεις - Tips' started by kyveli, Feb 14, 2009.

  1. kyveli

    kyveli New Member

    Όταν κάποιος πρωτοαρχίζει να διαβάζει και να μαθαίνει σχετικά με το clicker training, ένας από τους παράγοντες που μπορεί να μη λάβει υπόψιν του και άθελά του να παραβλέψει είναι ο παράγων "εμπιστοσύνη".
    Και τώρα κάποιος θα αναρωτηθεί.. "μα τι στο καλό εννοεί? εμπιστεύομαι τον σκύλο μου και αυτός εμένα!"

    Όταν κάνουμε τα πρώτα μας ενθουσιώδη βήματα με τη μέθοδο click'n'treat και αφού μάθουμε τις πρώτες "απλές" εντολές "κάτσε", "ξάπλωσε" κλπ, που είναι και οι πιο εύκολες καθότι πρόκειται για κινήσεις-στάσεις που ο σκύλος από τη φύση του κάνει, μπαίνουμε στη διαδικασία να γίνουμε όλο και πιο εφευρετικοί και να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει ώστε να κάνουμε τον σκύλο μας να πραγματοποιήσει όλα αυτά τα σούπερ κόλπα που βλέπουμε σε πολλές επιδείξεις σε βιντεάκια!
    Η φιλοσοφία είναι απλή στο clicker training, "κάνε τον σκύλο να ακολουθήσει το φαΐ και δημιούργησε την κίνηση, ή πορεία που θες ως επιθυμητή".
    Και ενώ η σκέψη είναι τόσο απλή, εμείς όταν θέλουμε να τον κάνουε να περάσει κάτω από τα πόδια μας, ή ανάμεσα από δύο καρέκλες, ή πάνω από ένα εμπόδιο αποτυγχάνουμε... Γιατί???Γιατί ενώ του έχω μάθει το "κάτσε", "ξάπλωσε", "δώσε χέρι", "κάνε σβούρα" δε μπορώ να του μάθω να περνάει κάτω από τα πόδια μου?
    Και κάπου εκεί είναι που ο επίδοξος εκπαιδευτής-χειριστής απογοητεύεται, σταματά και την παρατά τη μέθοδο.
    Ακόμη ένας born to be a star dog (on you tube) καταλήγει άδοξα και εμείς απογοητευόμαστε και μένουμε στο "ναι, κάποτε και γω του έμαθα με κλίκερ κάποιες εντολές".

    πού λοιπόν το "λάθος"?

    Ας αναλογιστούμε λοιπόν τη βασική αρχή με το.. "follow the treat!!"
    Αν δένατε μία ολόφρεσκη μπριζόλα στην ουρά ενός λιονταριού ο σκύλος σας θα την ακολουθούσε?? Δε νομίζω! Γιατί πολύ απλά δεν εμπιστεύεται το λιοντάρι.

    "μααα.. εγώ δεν είμαι λιοντάρι!"
    Φυσικά και όχι, αλλά και πάλι είναι κάποια πράγματα που έρχονται "φυσικά" στον σκύλο και κάποια άλλα που πρέπει να υπάρχει αρκετή εξοικίωση για να προσπεράσει τα φυσικά του ένστικτα και να τα κάνει. Το ένστικτό του του λέει "μην περνάς ανάμεσα και κάτω από τα πόδια του αφεντικού σου" (πέρα από το ότι τον κάνει να νιώθει κατώτερος, είναι και κάπως "τρομακτικό" να περνάς κάτω από κάποιον που πρακτικά είναι πολύ πιο τεράστιος από σένα.)
    Άλλα σκυλιά ξεπερνάνε αυτές τις φυσικές τους αναστολές πιο εύκολα και άλλα πιο διστακτικά. Δεν έχει να κάνει με το πόσο καλός χειριστής είστε εσείς απαραίτητα. Είναι θέμα τριβής και εμπιστοσύνης σε εσάς και στη μέθοδο.
    Αν λοιπόν επιχειρήσετε να μάθετε στον σκύλο σας να περνάει κάτω από το ένα πόδι την ώρα που εσείς κάνετε μεγάλο δρασκελισμό και μετά κάτω από το άλλο, αλλα αυτός δεν υπακούει, μην απογοητευτείτε, δεν είναι ακόμη έτοιμος για κάτι τέτοιο, δεν του έρχεται "φυσικό". Κάντε κάτι άλλο.

    Ο Κόφι προκειμένου να μάθει να περνάει ανάμεσα από τα πόδια μου όταν εγώ περπατάω και να κάνει ζιγκ ζαγκ έμαθε πρώτα.... το "σήκω", "κάτσε", "περίμενε", "ξάπλωσε", "σύρσου", "γαύγισε", "πήδα", "αγκαλιά", "διάλεξε το Αλφα γράμμα", "διάλεξε το Βήτα γράμμα", "ανοιξε την πόρτα", "δώσε χέρι", "δώσε το άλλο", "χαιρέτα", "διάλεξε ποτήρι", "στροφή δεξιά", "στροφή αριστερά", "στροφή με πήδημα".......
    Είναι χαζό το σκυλί? όχι. Είναι θέμα εμπιστοσύνης. Για μένα το να περάσει κάτω από τα πόδια μου είναι θεωρητικά απλό και το προσπάθησα να του το δείξω σαν τέταρτη ή πέμπτη εντολή, δεν το έκανε.. συνέχισα με άλλες, πιο "απλές", σαν όγδοη εντολή... δεν το έκανε.. συνέχισα με άλλες... Πλέον το κάνει.

    Αυτό δουλεύει διαφορετικά από σκύλο σε σκύλο. Μην απογοητεύεστε και παρατάτε-απορρίπτεται μία ολόκληρη μέθοδο εκπαίδευσης αν κάτι δε σας δουλεύει. Μία από τις βασικές αρχές με το κλίκερ είναι ότι ο σκύλος δεν κάνει λάθος! ο χειριστής κάνει! Και αυτό δεν είναι κατά βάση "κακό", τόσο ο χειριστής, όσο και ο σκύλος μαθαίνουν, "εκπαιδεύονται" και ανακαλύπτουν μέσα από μία πολύ δημιουργική διαδικασία που τονώνει τη σχέση σκύλου-ανθρώπου συνεχώς.

    Καλή συνέχεια λοιπόν στης προσπαθειές σας και.... keep clicking!

    Υ.Γ. Τα παραπάνω γράφτηκαν μετά από συζήτηση με κάποια άτομα που είχαν προσπαθήσει να μάθουν πραγματάκια στα ζώα τους και μετά από 3-4 εντολές απογοητεύτηκαν και τα παράτησαν γιατί το σκυλί δεν ακολουθούσε τη λιχουδιά και δεν έκανε αυτό που ήθελαν.
  2. aristea

    aristea Active Member

    Kyveli thank you ;-)

    Συμφωνώ με αυτή τη μέθοδο και επιπλέον τη βρίσκω διασκεδαστική.

    Προσπάθησα να μάθω το σκύλο μου να περνάει μέσα απο τα χέρια μου, δινοντας τους το σχήμα κύκλου.
    Είναι πολύ ευχάριστο παιχνίδι και μπορουμε να το κάνουμε ανα πάσα στιγμη όπου και να βρισκόμαστε.
    Ιδανικό για να σπαει τη βαρεμάρα. :-D
    Εχω δει σκυλί εκπαιδευμένο με αυτη τη μεθοδο να το κάνει με πολυ μεγάλη άνεση. Ηταν πολυ διασκεδαστικό τόσο για το ζώο οσο και για τον ιδιοκτήτη του.

    Εμεις προσπαθήσαμε να το μαθουμε αλλα το αφήσαμε στη μέση :(
    Ξεκίνησαμε με στεφάνι. Μπερδευτήκαμε λίγο στην αρχή αλλα το εμαθε.
    Στη συνέχεια με βοήθησε δεύτερο ατομο κάνοντας κύκλο τα χερια του και πετυχε.
    Με τους δυο μας ομως δεν γινεται.Δεν περναει απο τα δικά μου χέρια. Σχηματίζω κύκλο και καθεται και με κοιταει ( το βρωμόσκυλο :-D )

    Ξανά συμφωνώ.Τι δεν κάνω καλά?
  3. kyveli

    kyveli New Member

    Πιστεύω ότι πρέπει να την πας πιο σταδιακά την εντολή καθώς επίσης να κάνεις... "προκαταρκτικα"! χεχε...

    Αρχικά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το να μάθει ένα σκυλί να "αλληλεπιδρά" με το σώμα του χειριστή, είναι εντελώς διαφορετικό από το να μάθει να κάνει πράγματα μόνο του. Το πιο απλό που μπορεί να κάνει με τον χειριστή είναι το να δίνει "χεράκια". Πρώτα το ένα, μετά το άλλο.

    Μπορείς να τον μάθεις πρώτα να περνάει πάνω από το τεντωμένο σου χέρι (σα να ήταν ένα εμπόδιο) και μετά να μεταβείς στο σχήμα του κύκλου. Πρέπει πρώτα να νιώσει άνετα. Επίσης αυτό θα σε βοηθήσει στο να τον οδηγείς με το άλλο χέρι με λιχουδιά να περάσει από το τεντωμένο σου χέρι.
    Αν δεν περνάει από το (τεντωμένο σου) χέρι, μπορείς να δημιουργήσεις μία "επέκταση" του χεριού σου κρατώντας έναν σκουρόχρωμο χάρακα, ή ένα ξύλο (όχι μεγάλο ξύλο, όχι διαφανή χάρακα). Σιγά σιγά "μειώνεις" την επέκταση, καταλήγεις στο χέρι μόνο και μετά όταν θα έχει μάθει τέλεια αυτό, αρχίζεις να κάνεις "καμπύλη" στο χέρι σου σιγά σιγά.
    Θα σε βοηθήσει να έχει συνδέσει το "πηδάω πάνω από το χέρι" με μία φωνητική εντολή και όχι με κίνηση, ώστε να απελευθερώσεις το χέρι που "οδηγεί" ώστε προοδευτικά και ενώ έχει μάθει να περνάει και απο το κουρμπαριστό σου χέρι να αρχίσεις να φτιάχνεις κύκλο.

    Εναλλακτικά μπορείς να έχεις ένα δεύτερο άτομο που θα σε βοηθήσει σε όλο αυτό.
  4. aristea

    aristea Active Member

    Έχεις δίκιο, μάλλον βιάστηκα και για να ειμαι ειλικρινής δεν το σκεφτηκα.
    Μου άρεσε πολύ αυτό το κολπάκι και πήγα κατευθείαν στα δύσκολα.
    Voila το λάθος του χειριστή. :?


    Thank you and.... keep clicking ;-)
  5. kyveli

    kyveli New Member

    Και συνεχίζοντας για την αξία της εδραιωμένης εμπιστοσύνης μεταξύ χειριστή και σκύλου...

    ...ανέκαθεν μου άρεσαν τα σκυλιά που κάνουν ασκήσεις agility.

    Θυμάμαι λοιπόν που σε κάποια περίοδο, όταν είχα πρωτοαρχίσει το κλίκερ που ήθελα να κάνω τον υπερκινητικό μου Κόφι να πηδάει μέσα από στεφάνια. (είχα μεγάλες βλέψεις εγώ.. χαχαχα) Είχα βάλει στόχο να μεταμορφώσω λέει την ταράτσα σε ολόκληρο agility park. Και να λοιπόν που έχω αγοράσει χουλαχουπ και προσπαθώ να πείσω τον κοπρίτη να περάσει μέσα από αυτό...Εφικτό, δε λέω, αλλά για ο σκύλος δεν έβλεπε πάντα το νόημα να περάσει μέσα από το στεφάνι, όταν πολύ απλά μπορούσε να πάει γύρω από αυτό.
    Γενικά αυτό που δε γνώριζα είναι ένας χρυσός κανόνας... για να κάνει ένα σκυλί agility και να αρχίσει να περνάει μέσα από πάνινα τούνελ, να πηδάει στεφάνια, να κάνει ζιγκ ζαγκ σε εμπόδια, να ανεβαίνει σκαλιά κλπ πρέπει να είναι με έναν "χειριστή" που τον εμπιστεύεται. Είναι διασκεδαστικό, αλλά για να το δεις διασκεδαστικό πρώτα πρέπει να ξεπεράσεις (ως σκύλος) τις αναστολές σου. (και το να πεφτεις με αλεξίπτωτο από αεροπλάνο στα 10.000 πόδια είναι διασκεδαστικό, αλλά πρέπει πρώτα να ξεπεράσεις κάποια "θεματάκια", χεχε).
    Τότε η ιδέα ναυάγησε...
    Τώρα, πολύ πολύ καιρό μετά, που το σκυλί δεν ξέρει μόνο "κάτσε, σήκω, στροφή δεξιά, στροφή αριστερά", αλλά πολλές εντολές και έχει μάθει ότι με το κλίκερ μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα και να περνάμε καλά, έχουμε αρχίσει και αξιοποιούμε το παρκάκι της γειτονιάς μας.

    Τα παγκάκια που δεν έχουν πλάτη, αλλά είναι απλώς σανίδια στερεωμένα πάνω σε βάσεις, είναι κατάλληλα για ένα μετρίου μεγέθους κοπράκι που έχει περάσει από την εφηβεία και έχει ενηλικιωθεί. (το τονίζω αυτό, όχι κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του, και πάλι θέλει προσοχή με βάση τη ράτσα του και τις σκελετικές ιδιαιταιρότητες)
    Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι όπως ένας αθλητής προθερμαίνεται, έτσι και το ζωάκι μας. Καλό να αρχίσουμε με εντολές που ήδη ξέρει, να παίξουμε πρώτα στο παρκάκι, να μπει στο νόημα, ότι ήρθαμε εδώ να διασκεδάσουμε και μετά αρχίζουμε με εκμάθηση νέας εντολής. Του ζητάμε να σταθεί από τη μία πλευρά του παγκακίου...και με τη λιχουδίτα τον καθοδηγούμε με γρήγορη κίνηση να πηδήξει πάνω από το παγκάκι. Αν έχετε έναν σκύλο που κάνετε κλίκερ μήνες και ξέρει πώς να "ακολουθεί" τη καθοδήγηση για να φτάσει σε νέα εντολή και που είναι ευδιαθετος και ενεργητικός το πιο πιθανό είναι ότι θα το καταφέρετε αμέσως. Επίσης έχω παρατηρήσει μία διαφορά. Σκυλιά που γενικώς δεν ανεβαίνουν πάνω σε έπιπλα τείνουν να πηδούν πάνω από το παγκάκι... Σκυλιά που στο σπίτι ανεβαίνουν και πάνω σε έπιπλα τείνουν να ανέβουν στο παγκάκι. (προσοχή πώς είναι τα σανίδια, αν έχει κενά και τρύπες μη μπει το πόδι μέσα και σφηνώσει, σπάσει και μετά έχετε άλλα). Γενικά με λίγη εξάσκηση το πιάνει το νόημα.



    Υ.Γ. Για να μη γίνει καμια παρεξήγηση, το να προσέξουμε όλους τους πιθανούς κινδύνους και να μεριμνήσουμε αρχικά για την ασφάλεια του σκυλιού και τη δικιά μας είναι πρωταρχικό και κυριο. Σκεπτόμενοι χειριστές είμαστε όχι απερίσκεπτοι. Αν γίνει ατύχημα εμείς θα φταίμε, όχι το ζώο.

Share This Page