Η φροντιδα των πουλιων(καρδερινες,καναρινια)

Discussion in 'Τσίου - Σχετικά με τα πτηνά' started by servetas, Nov 29, 2008.

  1. servetas

    servetas New Member

    Βασικές οδηγίες για τη φροντίδα του καναρινιού

    Τα καναρίνια χρειάζονται μόνο μερικά πράγματα για να τα κρατηθούν υγιή και ευτυχή:

    Ένα καθαρό, ευρύχωρο, ασφαλές κλουβί μακριά από το άμεσο φως του ήλιου ή τα ρεύματα.
    Ένα πουλί, χρειάζεται ένα κλουβί περίπου 30 Χ 30 Χ 25 εκ. τουλάχιστον, και όσο μεγαλύτερο από αυτό τόσο το καλύτερο. Το κλουβί πρέπει να έχει τουλάχιστον 2 κουρνιάστρες, καθώς επίσης ταΐστρες και ποτίστρες που το πουλί να αντιλαμβάνεται τη θέση τους. Αποφύγετε τα ψηλά και στενά κλουβιά που σχεδιάζονται για παπαγάλους.

    Καθαρή, φρέσκια τροφή και νερό.
    Τα καναρίνια είναι συνήθως πολύ δεκτικά στα νέα τρόφιμα, αλλά στην αρχή θα πρέπει να ανακαλύψετε με τι τροφές το τάιζε ο πρώιν ιδιοκτήτης του και να παραμείνετε σε αυτές. Αργότερα, μπορείτε να αποφασίσετε να τις αλλάξετε. Για την ώρα, το να συνηθίσει ένα νέο σπίτι, είναι ήδη μια πολύ μεγάλη αλλαγή. Εάν σκοπεύετε να αλλάξετε την τροφή του, κάντε το βαθμιαία, και σύμφωνα με τις οδηγίες που αναγράφονται στη συσκευασία. Επίσης μπορείτε να του δίνετε νωπά φρούτα (μήλο, πορτοκάλι, μπανάνα, μούρο, ρόγες σταφυλιών) ή λαχανικά (καλαμπόκι, σπανάκι, μαρούλι, μπρόκολο, καρότο, κολοκύθια), αφού τα πλένετε προσεκτικά και μόνο σε μικρές ποσότητες 3 φορές εβδομαδιαίως. Θα πρέπει επίσης, να τα αφήνετε να στεγνώσουν καλά πριν τα προσφέρετε, διαφορετικά μπορεί να προκαλέσουν διάρροια . Λίγο βρασμένο αυγό ή αυγοτροφή πρέπει να δίδεται μία φορά την εβδομάδα.

    Το νερό πρέπει να είναι καθαρό και να αλλάζεται συχνά.
    Πολλές φορές, μπορεί να χρειαστεί περισσότερος χρόνο στα πουλιά για να βρουν τα σκεύη τροφής και νερού στα νέα σπίτια τους, έτσι είναι σοφό να ρίξουμε στην αρχή λίγους σπόρους και να προσφέρουμε μερικά φρέσκα φρούτα στο πάτωμα του κλουβιού. Εάν το πουλί φαίνεται αδιάθετο ή κάπως μισοκοιμισμένο, φουσκωμένο, μια ημέρα μετά από τη μετακίνηση στο νέο του σπίτι, θα μπορούσε να σημάνει ότι είναι αφυδατωμένο. Δώστε του σε ένα μικρό πιατάκι λίγο νερό και αφήστε το στο πάτωμα του κλουβιού, σε σημείο που να μπορεί να το βρει αμέσως! Μόλις βρει το πουλί τη μόνιμη πηγή νερού του (ποτίστρα), αυτό μπορεί να αφαιρεθεί. Στα πουλιά μπορούν επίσης να δοθούν: κόκαλο σουπιάς, άμμος ή σπασμένα κοχύλια, ως πηγή ασβεστίου.

    Δωμάτια όπως μικρές κουζίνες και λουτρά δεν είναι τα πιο κατάλληλα μέρη για να βρίσκονται τα πουλιά. Οι θερμοκρασίες ποικίλουν πολύ, λόγω των καυτών ντους ή του ψησίματος. Οι ισχυρές χημικές ουσίες είναι συχνά παρούσες και οι καπνοί από τα σκευή μαγειρικής μπορούν να αποβούν θανάσιμοι . Δωμάτια όπως οι καλά φωτισμένες κρεβατοκάμαρες, ή τα καθιστικά είναι ιδανικά. Ειδικά για την πρώτη εβδομάδα, το πουλί πρέπει να βρίσκεται σε ήρεμο χώρο. Εάν το πουλί πρέπει να στεγαστεί σε μια θορυβώδη ή υψηλής κυκλοφορίας περιοχή, τότε τοποθέτησε το εκεί βαθμιαία (καλύψτε το με ένα κομμάτι ύφασμα όταν φαίνεται να ταράζεται). Θα παρατηρήσετε ότι τα θορυβώδη μέρη, θα ενοχλούν το πουλί όλο και λιγότερο καθώς ο χρόνος θα περνάει και ένα αρσενικό θα απολαμβάνει πραγματικά να κελαηδάει με τον ήχο από ένα ραδιόφωνο, μια δυνατή συνομιλία, ή την ηλεκτρική σκούπα.

    Θέματα υγείας:
    Οποιοδήποτε είδος πουλιού μπορεί να αρρωστήσει πολύ γρήγορα. Ζουν σε πολύ γρηγορότερο ρυθμό από ότι οι άνθρωποι και πράγματα που θα μπορούσαν να πάρουν χρόνια για να μας βλάψουν, θα μπορούσαν να βλάψουν τα πουλιά σε ημέρες ή ακόμα και σε ώρες! Εκτός από τα προαναφερθέντα, μπορούν να βλάψουν το πουλί σας τα εξής: Ο καπνός τσιγάρων σε κλειστούς χώρους, μια κακή διατροφή ή μια παρατεταμένη ενόχληση από ανθρώπους ή άλλα κατοικίδια ζώα, οποιαδήποτε αγχωτικά γεγονότα, πάρα πολύ τεχνητό φως.

    Τα περισσότερα από τα στοιχεία αυτά φαίνονται αρκετά προφανή, αλλά το στοιχείο του φωτός μπορεί να μην είναι. Οι ζωές των πουλιών οργανώνονται ουσιαστικά από το φως. Όταν το μήκος ημέρας είναι περίπου 9 ή 10 ώρες ημερησίως, στα τέλη του φθινοπώρου και το χειμώνα, το τραγούδι των καναρινιών είναι στο ώριμο - καλύτερό του σημείο, και τα πουλιά βρίσκονται σε αναμονή (έχουν τελειώσει την καλοκαιρινή τους πτερόρροια , αλλά δεν είναι έτοιμα για αναπαραγωγή. Τότε είναι που διεξάγονται οι διαγωνισμοί τραγουδιού).

    Όταν η διάρκεια της ημέρας φθάνει περίπου τις 11 ή 12 ώρες, το τραγούδι αρχίζει να ακούγεται λίγο οξύ - διαπεραστικό, και τα θηλυκά αρχίζουν να κουβαλάνε κομματάκια κλωστής χαρτιού κ.λπ. για το χτίσιμο της φωλιάς.

    Όταν η ημέρα διαρκεί περίπου 13 ώρες, το τραγούδι μπορεί να ηχεί σκληρό ή απελπισμένο, και τότε είναι η εποχή που τα θηλυκά θα γεννήσουν τα αυγά τους.

    Σε διάρκεια περίπου 14 ώρών ημερήσιου φωτός, τα καναρίνια θα αρχίσουν την πτερόρροια και πάλι.

    Τα πουλιά που βρίσκονται 14 ώρες ή περισσότερο στο φως ημερησίως, κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης περιόδου, μπορεί να βρεθούν σε μια κατάσταση διαρκούς πτερόρροιας, αντικαθιστώντας συνεχώς μερικά φτερά τη φορά έως ότου αυτή η κατάσταση να καταναλώνει όλη την ενέργειά τους. Στα δωμάτια που υπάρχει πολύ τεχνητό φως κάθε ημέρα, να καλύπτετε το κλουβί με ένα σκοτεινό χρωματισμένο ύφασμα, μόλις λάβει το πουλί περισσότερο από περίπου 12 ώρες φως (ή ακόμα και καλύτερα, ακολουθήστε το φυσικό μήκος ημέρας σύμφωνα με τις εποχές).

    Τα αρσενικά τραγουδούν πολύ λιγότερο ή καθόλου κατά τη διάρκεια της πτερόρροιας. Αυτό είναι φυσικό. Αμέσως μετά από την πτερόρροια, κάθε αρσενικό καναρίνι διαμορφώνει τη φωνή του για το έτος. Πρώτα περνά από μια δοκιμαστική περίοδο και πειραματίζεται διαμορφώνοντας το τραγούδι του (αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα πουλιά που περνούν από την πρώτη τους πτερόρροια). Λέγεται ότι τα καναρίνια είναι άριστοι μίμοι, και είναι σε αυτή τη φάση που το πουλί σας θα μπορούσε να «πάρει» περιπλανώμενους ήχους ή φωνές από άγρια πουλιά.

    Μερικοί άνθρωποι παίζουν ηχογραφημένες φωνές από καλά καναρίνια, για να βοηθήσουν τα δικά τους να αποδώσουν στο μέλλον το καλύτερο κελάηδημα που μπορούν. Εκτός αν ένα αρσενικό καναρίνι έχει αυτό που καλείται έμφυτη ικανότητα τραγουδιού που κληρονομεί από τους γονείς του, δεν θα είναι σε θέση ποτέ να τραγουδήσει ένα πλήρες χαρακτηριστικό τραγούδι διαφορετικό της ιδιαίτερης φυλής ή της ποικιλίας του. Κάθε ράτσα ή ποικιλία έχει το συγκεκριμένο τραγούδι της, και θα έχει αρνητική επίδραση αν εκθέσετε έναν Harz σε ήχους waterslager ή ένα waterslager σε ήχους timbrado, κ.λπ. στη διαμορφωτική περίοδο. Αργότερα το στυλ τραγουδιού του θα σταθεροποιηθεί στις νότες και τους γύρους, που θα χρησιμοποιήσει για το επόμενο έτος. Δεν θα πρέπει ποτέ κανείς να προσπαθήσει να εκπαιδεύσει πουλιά που προορίζονται για διαγωνισμούς ή πουλιά που προορίζονται για δάσκαλοι, με ηχογραφημένες φωνές καναρινιών διότι το κελάηδημα δεν θα ηχήσει ποτέ τόσο καλό όπως ένα που μαθαίνεται από ένα πραγματικό πουλί δάσκαλο.

    Πρέπει να είστε σε επιφυλακή για τα ακόλουθα σημάδια ασθένειας
    Φουσκωμένα φτερά, δύσπνοια, φτέρνισμα, διάρροια για μακρό χρονικό διάστημα, και αλλαγή της όρεξης. Επειδή η ασθένεια μπορεί να κινηθεί πολύ γρήγορα θα πρέπει να συμβουλευτείτε ένα κτηνίατρο αμέσως. Σε περίπτωση υποψίας, παρέχετε υψηλότερη θερμοκρασία περιβάλλοντος στο άρρωστο πουλί. Εάν δίνεται η κατάλληλη φροντίδα, ένα καναρίνι μπορεί να ζήσει για 10 έως 15 και να εξακολουθεί να κελαηδάει έως τα γηρατειά.

    Περισσότερα από ένα πουλιά;
    Ούτε δύο αρσενικά μόνο, που έχουν ανατραφεί μαζί δεν πρέπει να στεγαστούν στο ίδιο κλουβί. Η ειρήνη μπορεί να βασιλέψει για μια στιγμή αλλά τελικά το εδαφικό ένστικτο θα επιστρέψει και η πάλη θα εμφανιστεί. Ο καλύτερος τρόπος για να κατέχει κανείς δύο αρσενικά καναρίνια, είναι να στεγαστούν χώρια κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να ακούσουν, αλλά να μη βλέπουν το ένα το άλλο. Με αυτή τη μέθοδο θα εκμεταλλευθείτε πλήρως το φυσικό ένστικτο ενός καναρινιού, για να ενημερώσει τους ανταγωνιστές αρσενικούς γείτονες ότι υπερασπίζει μια περιοχή. Τα άγρια ωδικά πουλιά, κάθονται στις μεταξύ τους περιοχές καλώντας τους ανταγωνιστές τους όλη την ημέρα. Έτσι μ' αυτό τον τρόπο κι εσείς, μπορείτε να «εκβιάσετε» επιπλέον κελάδημα από τα πουλιά σας.

    Μερικά ζευγάρια, άλλα όχι όλα, μπορούν να στεγαστούν μαζί όλο το έτος αφού θα έχουν συνηθίσει αρκετά το ένα το άλλο. Θυμηθείτε, η προσεκτική παρουσίαση του ενός πουλιού στο άλλο είναι απαραίτητη για την τοποθέτηση τους στο ίδιο κλουβί. Ξεκινήστε με τη τοποθέτηση των πουλιών το ένα δίπλα στο άλλο, σε χωριστά κλουβιά έως ότου συνηθίσουν. Αυτό η διαδικασία μπορεί να είναι σύντομη ή να πάρει αρκετές ημέρες ώσπου να ολοκληρωθεί. Πρέπει να σημειωθεί ότι ένας από τους λόγους που ένα πουλί τραγουδά είναι η ανάγκη να βρεθεί ένας σύντροφος. Με αυτήν την μέθοδο «συγκατοίκησης» αυτή η ανάγκη ικανοποιείται, έτσι το αρσενικό μπορεί να κελαηδάει κάπως λιγότερο από εάν στεγαζόταν μόνο. Το ζευγάρι τελικώς, κάποια στιγμή θα ζευγαρώσει. Έτσι το αρσενικό και το θηλυκό, πρέπει να είναι της ίδιας φυλής ή ποικιλίας, για να εξασφαλιστεί ότι οι νεοσσοί θα είναι καλής ποιότητας.

    Η ομαδική εκτροφή θα λειτουργήσει με τα καναρίνια εφ' όσον δεν συσσωρεύονται σε ένα πάρα πολύ μικρό χώρο. Οποιεσδήποτε διαμάχες θα είναι συνήθως προσωρινές. Η κοινωνική αλληλεπίδραση τριών ή περισσότερων πουλιών, θα αποτρέψει συνήθως οποιαδήποτε μεταξύ τους διαμάχη για μεγάλο διάστημα. Σε αυτήν την κατάσταση, μόνο ένα κυρίαρχο πουλί θα κελαηδάει συχνότερα (όχι απαραιτήτως ο καλύτερος τραγουδιστής σας).

    Η Αναπαραγωγή της Καρδερίνας

    Ορισμένοι γεννιούνται τυχεροί. Άλλοι κάνουν σύμμαχό τους την θεά τύχη κατά την διάρκεια της ζωής τους και άλλοι παραμένουν μία ζωή άτυχοι. Θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά;

    Ξεκινώντας όλοι μας την ενασχόλησή μας με την εκτροφή ωδικών πτηνών, σαν χόμπυ πάνω απ' όλα, το κάναμε και για να αποκτήσουμε την εμπειρία, αλλά και για την αγάπη που είχαμε γι αυτά. Σιγά σιγά λοιπόν, μπήκαμε στον πειρασμό να ζευγαρώσουμε το νεαρό αρσενικό μας που "χάλαγε τον κόσμο" με την βροντερή φωνή του, με μία ντελικάτη θηλυκιά που μας έκλεινε πονηρά το μάτι όταν πήγαμε στο pet shop να διαλέξουμε νυφούλα για το καμάρι μας. Από εκεί ξεκίνησαν τα όνειρα. Άντε να τα βάλουμε να γνωριστούν, άντε να ταιριάξουν, να και το στρώσιμο της φωλιάς και να και τα πρώτα αυγουλάκια που μέσα τους έκρυβαν τους μελοντικούς αιδούς μας.

    Έτσι φτάσαμε σε ένα σημείο να έχουμε αρκετά πουλιά εκτροφής μας και να αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε ακόμη περισσότερο γι' αυτά. Ποιές τροφές είναι οι ποιο κατάλληλες, τι φάρμακα χρειάζονται στην κάθε ασθένεια, τι προβιοτικά, τι βιταμίνες... Κάπως έτσι ξεκίνησα και εγώ με τις καρδερίνες. Από αυτό το ένα ζευγάρι που η θεά τύχη με βοήθησε και μου έδωσαν τον μοναδικό απόγονο στην πρώτη τους κιόλας γέννα!

    Η αναπαραγωγή της καρδερίνας δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση. Έτσι λένε οι περισσότεροι. Εγώ δεν θέλω να τους χαλάσω το χατίρι αλλά δεν συμφωνώ και απόλυτα μαζί τους. Άλλωστε όπως είπα και παραπάνω, όλοι από ένα ζευγάρι ξεκινήσαμε. Με υπομονή και λίγο τύχη όλα γίνονται.

    Στην διάρκεια αυτής της ενασχόλησής μου διαπίστωσα ότι το μεγαλύτερο μυστικό στην αναπαραγωγή των ωδικών πτηνών είναι η ενημέρωση, η αυτοσυγκράτηση και πάνω απ όλα η υπομονή. Είμαι σύμφωνος με την γνώμη που επικρατεί ότι ο γιατρός πρέπει να γίνει και φίλος και συμπληρώνοντας αυτήν την άποψη πιστεύω ότι και ένας "pet shopας" θα μπορούσε επίσης να γίνει φίλος μας. Να είναι ο άνθρωπος που θα μας ενημερώνει για τα διάφορα πρακτικά θέματα. Φυσικά θα πρέπει να μας εμπιστεύεται και να τον εμπιστευόμαστε και εμείς. Πιστέψτε με δεν είναι όλοι κακοί. Υπάρχουν και αρκετοί που αγαπάνε αυτό που κάνουν και προπάντων αγαπούν τα πουλιά. Άν καταφέρουμε να συνδυάσουμε την βοήθεια που μπορούν να μας προσφέρουν και οι δύο, μπορούμε να ωφεληθούμε πολύ από αυτήν, αρκεί βέβαια να βρούμε τους κατάλληλους ανθρώπους. Αυτοσυγκράτηση γιατί ποτέ δεν θεώρησα προσωπικά τον εαυτό μου εκτροφέα. Ένας απλός χομπίστας είμαι που αγαπώ τα πουλιά και από αυτήν την οπτική βλέπω την ενασχόλησή μου με αυτά. Και προπάντων υπομονή. Αυτή είναι το άλφα και το ωμέγα. Οι καρδερίνες όπως και να το κάνουμε είναι άγριες. Γεννιούνται ή όχι στο κλουβί, πάντα άγριες θα είναι. Γι αυτό θέλουν υπομονή και ιδιαίτερη μεταχείριση.

    Ξεκινώντας την διαδικασία αναπαραγωγής της καρδερίνας πρέπει να οπλιστούμε με μεγάλη υπομονή. Αυτό είναι ίσως και το πιο δύσκολο σημείο της όλης διαδικασίας. Πρώτο μας μέλημα είναι να επιλέξουμε τους γεννήτορες. Εγώ διαλέγω πουλιά σχετικά ήρεμα, "σπαθάτα". Προσπαθώ να έχω καθημερινή επαφή μαζί τους ώστε να με βλέπουν και να με συνηθίζουν.

    Έτσι, αφού έχουν ηρεμήσει τις τοποθετώ σε μία πιο ευρύχωρη κλούβα. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν κλούβες με διαστάσεις 2μΧ2μΧ1μ. Αν όμως έχουμε πρόβλημα χώρου, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και κλούβες μικρότερων διαστάσεων 1μΧ1μΧ0,50μ. Εγώ αυτές χρησιμοποιώ με μεγάλη επιτυχία. Βέβαια, έχω φροντίσει πρώτα να ντύσω τις κλούβες με ψεύτικα κλαδάκια από χριστουγεννιάτικα δέντρα, ούτος ώστε να τους προσφέρω ένα πιο φυσικό και "άγριο" περιβάλλον. Τοποθετώ στην κλούβα το μελλοντικό μου ζευγάρι στα μέσα Σεπτέμβρη με αρχές Οκτώβρη και αφού τοποθετήσω την κλούβα σε ήσυχο μέρος τις "ξεχνάω". Όταν λέω ξεχνάω, εννοώ ότι προσπαθώ να μην τις ενοχλώ πολύ. Τις παρατηρώ προσεκτικά από απόσταση αλλά ποτέ χωρίς λόγο.

    Η διατροφή τους προσπαθώ να είναι όσο το δυνατόν πιο πλούσια, με μεγάλη ποικιλία σπόρων, με διάφορα χορταρικά που τους δίνω μία φορά την εβδομάδα, μαζί βέβαια με βιταμίνες και αυγό. (Στην αρχή το αυγό τους το βάζω κάθε 15 ημέρες).

    Αυτές με τον καιρό αρχίζουν να γνωρίζονται καλύτερα και μέρα με την ημέρα ζουν όλο και πιο αρμονικά. Κάποια στιγμή αρχίζουν και δίνουν "φιλάκια" η μία στην άλλη και "ταΐζονται". Αυτό είναι και το πρώτο σημάδι ότι όλα βαίνουν καλώς. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι στην φύση η θηλυκιά καρδερίνα διαλέγει τον σύντροφό της και όχι η αρσενική, γι αυτό είναι πολύ σημαντικό να συμφιλιωθούν τα πουλιά προκειμένου να αποφύγουμε τους καυγάδες. Περίπου το Μάρτιο και τα δύο τους ζουν μαζί σαν ζευγάρι, αφού ταΐζονται και φιλιούνται σχεδόν σε μόνιμη βάση. Τότε αρχίζω να χορηγώ κάθε εβδομάδα αβγοτροφή. Από τον Μάρτη που μεγαλώνει η διάρκεια της ημέρας, τα πουλιά αρχίζουν να "πυρώνουν". Οι παλιοί έλεγαν ότι οι καρδερίνες αρχίζουν να "πυρώνουν" όταν ανθίσει η αμυγδαλιά.

    Γύρω στα μέσα του Μάρτη με αρχές Απρίλη, ανάλογα πως πάει η ερωτική ζωή του ζευγαριού, τοποθετώ δύο με τρείς φωλιές για να διαλέξει η θηλυκιά ποια της κάνει για να φτιάξει τη φωλιά της. Ανάμεσα στις κοινές φωλιές τοποθετώ και μία φωλιά φτιαγμένη από πορτοκάλι, το οποίο κόβω στη μέση και αφού καθαρίσω το εσωτερικό του, το αφήνω να ξεραθεί και το χρησιμοποιώ ως φωλιά! Οι παλιοί έλεγαν ότι τους μυρίζει γι αυτό και φτιάχνουν φωλιά σε αυτό. Εμένα δύο φορές το έχουν χρησιμοποιήσει γι αυτό δεν ξέρω αν είναι και ο πιο σίγουρος τρόπος. Η θηλυκιά θα φτιάξει και θα χαλάσει πολλές φορές την φωλιά της. Μπορεί να την βοηθάει και ο αρσενικός μπορεί και όχι.

    Το βάτεμα μπορεί να γίνει μέσα ή και έξω από τη φωλιά πολλές φορές και μετά την ολοκλήρωσή του ο αρσενικός "σιγοψιθυρίζει" ένα τραγούδι (σημάδι ότι είχαμε ένα επιτυχημένο βάτεμα). Η καρδερίνα γεννάει από 1-6 αυγά αλλά συνήθως κάνει 4, τα οποία αρχίζει να τα κλωσάει από το τελευταίο, όπως κάνει και στην φύση. Ξέρει βλέπετε από ένστικτο ότι πρέπει να βγάλει τα μικρά της όλα μαζί. Τα κλωσσάει 14 μέρες και αν ο αρσενικός είναι σωστός οικογενειάρχης, ταΐζει τη θηλυκιά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Όταν κλωσσάει η θηλυκιά προσπαθώ να μην την πολυσηκώνω για να μην παρατήσει τα αυγά. Βγαίνοντας τα μικρά καρδερινάκια τα ταΐζουν και οι δύο γονείς.

    Όπως έχετε καταλάβει, η αναπαραγωγή της καρδερίνας έχει πολλά κοινά σημεία με αυτήν του καναρινιού. Σε αυτό που διαφέρει είναι στο βαθμό της υπομονής που θα δείξει ο καθένας από εμάς.

    Σε αυτό το σημείο θα τελειώσω όπως άρχισα. Ορισμένοι γεννιούνται τυχεροί και άλλοι όχι. Αξίζει όμως σε όλους μας που ασχολούμαστε με αυτό το πουλί, να προσπαθήσουμε να το αναπαράγουμε. Ποιός ξέρει κάποια στιγμή μπορεί να μας χαμογελάσει η θεά τύχη. Η αγάπη κάνει θαύματα.

    ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ
    Λοίμωξη του ουροπυγικού αδένα (Ουροπυγίτιδα ή Σπυρί)
    ouropygios2Όλα τα πουλιά στα άνω μέρος της βάσης της ουράς (πάνω από την αμάρα) και κάτω από το δέρμα έχουν έναν αδένα, που ονομάζεται ουροπυγικός. Αυτός ο αδένας παράγει ένα έκκριμα το οποίο περιέχει λιπαρά οξέα και κερί. Το έκκριμα αυτό έχει στιλπνωτικές και αδριαβροχοποιητικές ιδιότητες για το πτέρωμα, ενώ παράλληλα προστατεύει από τη φθορά την κερατίνη (ράμφος και λέπια ποδιών).

    Το πουλί με το ράμφος του μεταφέρει το έκκριμα και στιλπνώνει το πτέρωμα το ράμφος και τα πόδια του, καθημερινά και ειδικότερα μετά το μπάνιο. Στα υδρόβια πτηνά (πάπιες κτλ) ο αδένας αυτός είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος.

    Κατά τη διαδικασία συλλογής και μεταφοράς του εκκρίματος, ο αδένας πληγώνεται από το ράμφος και στη συνέχεια μολύνεται, πρήζεται και κοκκινίζει ελαφρά, δηλαδή δημιουργείται τοπική φλεγμονή, που αποφράσσει τους πόρους του αδένα. Το έκκριμα τότε εγκλωβίζεται, γίνεται πιο πηχτό και σκληραίνει. Να τονίσω ότι μερικές φορές μολύνεται από μύκητες, βακτήρια, ενώ κτηνιατρικοί κύκλοι αναφέρονται και σε κληρονομικότητα. Σίγουρα πάντως ένα πτηνό που θα το εμφανίσει θέλει προσοχή και στο μέλλον γιατί είναι πιθανό να ξαναεμφανιστεί.
    Συμπτώματα
    ouropygios1Το πουλί υποφέρει, είναι ανήσυχο, κουνά συνεχώς την ουρά και τσιμπά τον αδένα, δεν τρώει, αδυνατίζει και διπλώνεται. Σε σοβαρές λοιμώξεις μπορεί να επέλθει και θάνατος.

    Προσοχή: Η παλιά συνήθεια, να τρυπούν το μολυσμένο αδένα με πυρωμένη καρφίτσα και να πιέζουν με τα δάκτυλα για να βγάλουν την πηκτή ουσία, είναι επικίνδυνη και πολλές φορές θανατηφόρα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, εκτός από την αυξημένη πιθανότητα μόλυνσης, καταστρέφονται οι πόροι, με αποτέλεσμα ο αδένας να καθίσταται μη λειτουργικός.
    Θεραπεία
    Η πιο συχνή θεραπεία είναι η εφαρμογή μίγματος μπενταντίν με γλυκερίνη ή ελαιολάδου στην περιοχή 1 φορά ημερησίως μέχρι να ξεκοκκινήσει η περιοχή και να φύγει το πρήξιμο (οίδημα). Επιπλέον, λόγω της λοίμωξης δίνουμε αντιβίωση σύμφωνα με τις οδηγίες του σκευάσματος και επιπροσθέτως εάν έχει αδυνατίσει το πτηνό για 3 ημέρες δεξτρόζη και μετά για 1 εβδομάδα πολυβιταμίνες.

    Σε ένα βιβλίο που έχω στην κατοχή μου αναφέρεται ως θεραπεία:

    Συνιστάται η χορήγηση αντιβιοτικών, σουλφοναμιδών ή κινολονών για 5-7 ημέρες, σε συνδυασμό με ψεκασμό με τοπικό αντισηπτικό. Μετά τον ψεκασμό, συνιστάται η τοποθέτηση ελαιολάδου ή γλυκερίνης (2 σταγόνες) πάνω στον αδένα. Επιβάλλεται το πουλί να κάνει συχνά μπάνιο.

    Βιβλιογραφία

    * Οι ασθένειες των καναρινιών, ωδικών και καλλωπιστικών πουλιών Dr K. Tατσιράμου.
    * Προσωπική εμπειρία – νουθεσίες πτηνιάτρου.

    Ακάρεα της τραχείας

    Γενικά

    Τα ακάρεα (συνολικά διαπίστωσα ότι υπάρχουν πάνω από 6.000 διαφορετικά είδη) της τραχείας είναι είδος ζωυφίου το οποίο προσβάλει κατά κόρον τους αειφόρους σάκους των καναρινιών και των παραδείσιων πτηνών. Μπορεί να συναντηθεί και σε παπαγάλους και λιγότερο σε καρδερίνες και άγρια πτηνά. Τα ζωύφια αυτά εισέρχονται στην αναπνευστική οδό του πτηνού και με τα νύχια τους γαντζώνονται στους ιστούς δημιουργώντας πληγές και τρέφονται με το αίμα του πτηνού. Αν δεν γίνουν σύντομα αντιληπτά δημιουργούν αποικίες γεννώντας αυγά τα οποία εκκολάπτονται κάθε 8 ημέρες. Αποτέλεσμα αυτού είναι η κατάκλιση της αναπνευστικής οδού και στη συνέχεια οι πνεύμονες.
    Μετάδοση

    Η μετάδοση αυτών γίνονται κυρίως

    * Από μολυσμένη τροφή (κυρίως η χύμα τροφή του πετ, καθώς τα περισσότερα δεν προβαίνουν σε απολυμάνσεις των χώρων τους). Περιστατικά μολυσμένης με ακάρεα τροφής έχουν καταγραφεί και σε συσκευασμένες τροφές, ειδικά κατά τους θερινούς μήνες, σύμφωνα με ομολογία της κτηνιάτρου μου.
    * Από τα ελεύθερα πτηνά που πλησιάζουν τις κλούβες/κλουβιά, τα οποία μπορούν να νοσούν χρόνια χωρίς να είναι αντιληπτό ή να τους δημιουργούν προβλήματα.
    * Από νέο πτηνό που εισέρχεται στο σπίτι/εκτροφή και μπορεί να νοσεί χωρίς να το ξέρουμε.

    Αναγνώριση - Συμπτώματα

    akarea Η αναγνώριση των ακάρεων τραχείας στα αρχικά στάδια είναι δυσχερής. Θα πρέπει να παραμερίσουμε τα φτερά του λαιμού, να τεντώσουμε το δέρμα του λαιμού και σε λάμπα με έντονο φως να κοιτάξουμε το λαιμό. Εκεί θα αντιληφθούμε μαύρα στίγματα (σαν κόκκοι πιπεριού) τα οποία συνήθως είναι ακίνητα.
    Συνήθως το πουλί που έχει νοσήσει εξωτερικά παρουσιάζει τα εξής συμπτώματα:

    * Παύση κελαϊδίσματος πουλιού.
    * Πτερρόροια, η οποία πολλές φορές είναι έντονη και την κάνει το ίδιο το πουλί το οποίο από τη φαγούρα τα αφαιρεί από μόνο του.
    * Προσπάθεια να διώξει τα ακάρεα από την αναπνευστική οδό (όπως ο άνθρωπος αποβάλει τα φλέματα από τον λαιμό του).
    * Ήχους σπασίματος καρπών, χωρίς να έχει τροφή στο ράμφος.
    * Μείωση λήψης τροφής σπόρων και σίτιση περισσότερο με μαλακές τροφές (βιταμίνη, μήλο, αυγό κτλ).
    * Φαγούρα (όχι πάντα)

    Σε προχωρημένο στάδιο επιπλέον:

    * Δυσχέρεια αναπνοής.
    * Εμφανές αίμα στις φτερούγες (από τη φαγούρα το πουλί τρελαίνεται και αφαιρεί μόνο του τα φτερά).
    * Μαύρα στίγματα στο πτέρωμα κάτω από τις φτερούγες και μετέπειτα στα φτερά της πλάτης ανάμεσα στα φτερά αρχικά και σε πολύ προχωρημένο στάδιο στο πτέρωμα του στήθους.
    * Έντονη καταπόνηση του πτηνού, μείωση βάρους και εμφάνιση καρίνας του στήθους (καρίνισμα).

    Πιστεύω ότι επειδή η προσβολή γίνεται κυρίως από την τροφή, τα πρώτα συμπτώματα γίνονται εμφανή το τέλος καλοκαιριού ή αρχές Φθινοπώρου, εποχή που εμφανίζεται και η πτερόροια. Προσοχή λοιπόν.


    Θεραπεία

    Με το που γίνει αντιληπτή η προσβολή από ακάρεα προβαίνουμε στις παρακάτω ενέργειες:

    * Απομόνωση των πτηνών που βρίσκονται στο κλουβί (πολύ πιθανό να έχουν προσβληθεί).
    * Συνεχή έλεγχο των πτηνών της λοιπής εκτροφής.
    * Πέταμα όλων των ξύλινων υλικών που είναι στο κλουβί (τα ακάρεα δημιουργούν φωλιές μέσα σε αυτά και είναι δύσκολο να καταστραφούν).
    * Απολύμανση του κλουβιού με ΧΛΩΡΙΝΗ και βούρτσα και πολύ καλό ξέπλυμα με καυτό νερό.
    * Αντικατάσταση των ταϊστρών/ποτιστρών και λοιπών υλικών ή απολύμανση με τον παραπάνω τρόπο.
    * Ψέκασμα του κλουβιού με αντιπαρασιτικό (προτείνεται με επιφύλαξη για την συγκεκριμένη ασθένεια το Cevitren της Cevita ΟΧΙ όμως το πουλί για τους λόγους που αναφέρω παρακάτω).
    * Καθημερινή αλλαγή των τροφών στις ταΐστρες και νερού, αφού ξεπλύνουμε με καυτό νερό τα υλικά.
    * Εβδομαδιαία απολύμανση του κλουβιού και αντιπαρασίτωση εάν είναι δυνατό.

    Η μόνη ουσία που είναι μέχρι σήμερα δυνατή να αντιμετωπίσει τη ακάρεα είναι η ιβερμεκτίνη. Η ουσία αυτή είναι δηλητήριο και κυκλαφορεί σε διάφορα σκευάσματα. Το πιο αναγνωρισμένο είναι το Pulmosan της Beaphar/Bogena (νομίζω είναι η ίδια εταιρεία η οποία βγάζει σκευάσματα με 2 ονομασίες). Εναλλακτικά δίνει και η TAFARM (ACARICINE). Η πρώτη έχει ιβερμεκίνη 0,12% ενώ η δεύτερη 0,10% και διαφέρουν στις οδηγίες χρήσεως. Η πρώτη μετά την πρώτη εφαρμογή στο δέρμα του λαιμού θέλει επανάληψη σε 4 εβδομάδες, ενώ η δεύτερη μετά από εφαρμογή στο δέρμα της πλάτης ανάμεσα στα φτερά επαναλαμβάνουμε μετά από 5 ημέρες και επανάληψη 2 φορές ακόμη μετά από παύση 1 εβδομάδος.
    Ως φάρμακο θεωρείται το πρώτο πιο άμεσο και σίγουρο αλλά ο χρονικός τρόπος εφαρμογής της TAFARM μου φαίνεται και πιστεύω ότι είναι πληρέστερος, καθώς η επώαση των αυγών των ακάρεων γίνεται κάθε 8 ημέρες.

    Σε μεγάλους παπαγάλους χορηγούμε 2 σταγόνες του φαρμάκου.

    Εναλλακτικά υπάρχει το VETERMEC και δίνεται στην ποτίστρα των πτηνών μετά από αραίωση 1ml σε 940 ml νερού ΓΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ 36 ΩΡΕΣ και έχει τα ίδια αποτελέσματα, ενώ δεν κινδυνεύετε να κάνετε λάθος στη χορήγηση και το πουλί στρεσάρετε λιγότερο. Χορήγηση άνω των 36 ωρών, από μαρτυρίες, έχει οδηγήσει σε απώλεια πτηνών. Κάνουμε επανάληψη έπειτα από 9-10 μέρες.

    Σε ένα βιβλίο που πρόσφατα απέκτησα αναφέρει:

    α. ανάμειξη 3γρ. (μια κοφτή κουταλιά γλυκού) Ι – ναφθύλ-μεθυλ-καρβαμάτης 5% (carbaryl) με 150γρμ σπόρους, στους οποίους έχει προστεθεί λίγο λάδι και η χορήγηση των σπόρων μία φορά την εβδομάδα για 3-4 εβδομάδες.
    β. Ο ψεκασμός του ράμφους με Ι – ναφθύλ-μεθυλ-καρβαμάτης 5% (carbaryl) μία φορά την εβδομάδα για 3-4 εβδομάδες.

    Το σίγουρο είναι ότι με 1 μόνο εφαρμογή δε θα ξεμπερδέψετε από τα ακάρεα και μπορεί να χρειαστεί και δεύτερη, τρίτη ή και τέταρτη εφαρμογή.

    ΠΡΟΣΟΧΗ

    Η άμεση θανάτωση του συνόλου των ακάρεων, τόσο της τραχείας όσο και των λοιπών, θα οδηγήσει σε κατάρρευση του αμυντικού συστήματος του πτηνού με αποτέλεσμα τον θάνατο. Στο δικό μου καναρίνι έδωσα cevitren της Cevita για τα εξωτερικά παράσιτα και ακάρεα, με πιθανό αποτέλεσμα ότι τα εξωτερικά παράσιτα θανατωθήκαν άμεσα, ενώ τα εσωτερικά από την οσμή του φαρμάκου «τρελαθήκαν» με αποτέλεσμα σε 1,5 ώρα να χάσω το καναρίνι μου. Άλλωστε την αντίδραση αυτή την περιγράφει και το ίδιο το φάρμακο (Θάνατο των εξωτερικών παρασίτων που θα έρθουν σε επαφή, και κρύψιμο των υπολοίπων στις φωλιές τους και θάνατο από πείνα).

    Κατά την περίοδο που ανακαλυφθεί η ακάρεα μαζί με την ιβερμεκτίνη χορηγούμε στο πτηνό αντιβίωση για το αναπνευστικό προληπτικά (πχ AVIOMYCINE TAFARM), γιατί η άμυνα του οργανισμού είναι μειωμένη και κινδυνεύει από αναπνευστικά προβλήματα. Μαζί με την αντιβίωση χορηγούμε και πολυβιταμίνη για την ενίσχυση του αμυντικού συστήματος. Η χορήγηση σύμφωνα με τις οδηγίες των εταιρειών και επανάληψη μετά από παύση 1 εβδομάδος. Στο κενό της 1 εβδομάδος χορηγούμε αντιστρες.
    Άλλα Είδη Ακάρεων

    knemidokoptesΤο ακαρι Knemidοkoptes, μπορεί να προκαλέσει τραύματα στην κατώτατη επιφάνεια των ποδιών των προσβεβλημένων καναρινιών και μερικές φορές τα τραύματα αυτά εμφανίζονται σε υψηλότερα σημεία των ποδιών. Επιπλέον μπορούν να εμφανιστούν στο ράμφος με τη μορφή της παραμόρφωσης αυτού. Για τα πόδια μια απλή κρέμα σαν την Epithol της Bogena λύνει το πρόβλημα, ενώ ένα λιμάρισμα του ράμφους του πτηνού από κτηνίατρο λύνει το πρόβλημα.

    Άλλα Είδη Ακάρεων

    knemidokoptesΤο ακαρι Knemidοkoptes, μπορεί να προκαλέσει τραύματα στην κατώτατη επιφάνεια των ποδιών των προσβεβλημένων καναρινιών και μερικές φορές τα τραύματα αυτά εμφανίζονται σε υψηλότερα σημεία των ποδιών. Επιπλέον μπορούν να εμφανιστούν στο ράμφος με τη μορφή της παραμόρφωσης αυτού. Για τα πόδια μια απλή κρέμα σαν την Epithol της Bogena λύνει το πρόβλημα, ενώ ένα λιμάρισμα του ράμφους του πτηνού από κτηνίατρο λύνει το πρόβλημα.

    Το κόκκινο ακάρι επιπλέον προσβάλει εξωτερικά το πτηνό. Το συγκεκριμένο ακάρι δεν είναι επιλεκτικό στην τροφή του με αποτέλεσμα την προσβολή σπανίως και του ανθρώπου. Η αναγνώρισή του είναι δύσκολη καθόσον το πρωί κρύβεται. Ένας απλός τρόπος είναι το σκέπασμα του κλουβιού το βράδυ με ένα λευκό πανί. Το πρωί το ακάρι θα εμφανιστεί στο πανί με τη μορφή μικρων κόκκινων ή καφέ κουκκίδων (αναλόγως του αίματος που κατανάλωσε).

    Κατά την αντιμετώπιση των παραπάνω θα πρότεινα τακτικά ήπια αντιπαρασιτικά, καθώς είναι πιθανό το πτηνό να έχει προσβληθεί και από ακάρεα τραχείας. Άρα συμπληρωματικά και ιβερμεκτίνη.
    Ως εξωτερικά αντιπαρασιτικά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σκορδόνερο, (στα 370 ml 1-2 σκελίδες σκόρδο σε φιάλη για 1 βράδυ. Το πρωί ψεκάζουμε το πουλί και το δίνουμε στο μπάνο και εάν θέλουμε στην ποτίστρα) Η χρησιμότητα του σκορδόνερου και του μηλόξυδου έχει αναλυθεί σε άλλη ενότητα από μέλος.

    Ψείρες Φτερό με άκαρι

    Διάρροια στα Πτηνά

    Κάθε ιδιοκτήτης πουλιών θα πρέπει να έχει σαφή αντίληψη για το τι θεωρούνται κανονικές κενώσεις. Είναι επίσης σημαντικό οι ιδιοκτήτες πουλιών να παρατηρούν προσεκτικά τα περιττώματά τους, προκειμένου να αποκτήσουν μια καλή ιδέα για το τι είναι φυσιολογικό όσον αφορά τα δικά τους πουλιά. Είναι γεγονός ότι οι αλλαγές στις κενώσεις μπορεί να θεωρούνται σοβαρές, αλλά αυτό εξαρτάται από το είδος των αλλαγών που παρατηρούνται.

    Μια κανονική κένωση ενός πουλιού αποτελείται από τρία διαφορετικά τμήματα. Εντούτοις, από τη στιγμή που το πουλί κατεβάζει το περιεχόμενο του εντέρου προς την έξοδο και τα τρία αυτά στοιχεία αναμειγνύονται στην κλοάκη, προτού αποβληθούν από το σώμα. Το πρώτο στοιχείο ονομάζεται περίττωμα, το όποιο είναι στερεό και έχει τη μορφή σκουληκιού. Το χρώμα του μπορεί να είναι σκούρο πράσινο (συνήθως στα σποροφάγα) ή καφέ (συνήθως στα πουλιά που καταναλώνουν pellets). Το περιττωματικό αυτό στοιχείο μπορεί να έχει και άλλα χρώματα, που εξαρτώνται από την τροφή που έχει προσφάτως καταναλώσει το πουλί. Παραδείγματος χάριν, η κατανάλωση κάποιων ειδών μούρων θα δημιουργήσει περιττώματα με παρόμοιο χρώμα. Η ξαφνική εμφάνιση κοκκινωπών περιττωμάτων μπορεί να είναι ένδειξη κινδύνου, δεδομένου ότι μπορεί να σημαίνει την ύπαρξη αίματος μέσα σε αυτά, οπότε είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη το τι τροφή έχει κατανάλωση το πουλί, προκειμένου οι αλλαγές χρώματος να μπορούν να αξιολογηθούν σωστά. Εάν ένα πουλί δεν φάει καθόλου στερεά τροφή για τουλάχιστον 24 ώρες, το περιττωματικό τμήμα των κενώσεων θα γίνει μαύρο, σκούρο πράσινο (που είναι σχεδόν μαύρο) και κολλώδες. Αυτό συγχέεται συχνά με την περίπτωση ύπαρξης αίματος στις κενώσεις, αλλά στην ουσία είναι ένα είδος χολής (biliverdin) από το συκώτι.

    Εάν το τμήμα των περιττωμάτων δεν είναι σχηματισμένο, τότε λέμε ότι υπάρχει διάρροια. Συχνά, κάποιες κενώσεις μπορεί να παρουσιάζουν αυξημένη ποσότητα ούρων, με συνέπεια να δείχνουν υγρές γενικότερα, αλλά το περιττωματικό τμήμα παραμένει σχηματισμένο. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται συχνά αλλά εσφαλμένα, διάρροια. Εάν το περιττωματικό τμήμα παραμένει στερεό, τότε δεν υπάρχει θέμα διάρροιας ανεξάρτητα από την ποσότητα ούρων που υπάρχουν. Το υγρό (ούρα) γύρω από τα περιττώματα είναι ένδειξη αυξημένης ποσότητας ούρων στην κένωση και όχι διάρροια. Να ελέγχεται τις φρέσκες κενώσεις διότι με το χρόνο περιττωματικό τμήμα μπορεί να απορροφήσει κάποια ούρα, που δίνουν την ψευδή εντύπωση διάρροιας. Εάν το καφετή ή πράσινο στερεό περιττωματικό τμήμα δεν είναι σχηματισμένο ή είναι πολύ υδαρό, τότε η κατάσταση αυτή θεωρείται σωστά διάρροια. Σε ορισμένες περιπτώσεις διάρροιας, μπορεί να υπάρχουν φυσαλίδες αέρα στα περιττώματα.

    Το επόμενο τμήμα των κενώσεων ονομάζεται εστέρας ουρικού οξέος. Έχει υπόλευκο, κρεμ χρώμα ή ελαφρώς κιτρινωπό και είναι αδιαφανές. Πράσινο ή κίτρινο χρώμα μπορεί να έχει σε κλινικά ασθενή πουλιά με ασθένεια του ήπατος. Τα άλατα του ουρικού οξέος είναι προϊόντα της πέψης και του μεταβολισμού των πρωτεϊνών στον οργανισμό του πουλιού. Αποβάλλονται μέσω των νεφρών. Άλατα ουρικού οξέος πράσινου χρώματος μπορούν επίσης να εμφανιστούν σε πουλιά που ασθενούν από Chlamydophila. Εάν παρατηρήσετε αλλαγή στο χρώμα τους, θα πρέπει να ζητήσετε τη συμβουλή του πτηνιάτρου σας.

    Το τρίτο τμήμα τον κενώσεων ενός πουλιού είναι τα ούρα. Πρόκειται για τα υγρά απόβλητα των νεφρών. Η ποσότητα τους κυμαίνεται ανάλογα με την ποσότητα ύδατος που καταναλώνεται. Παραδείγματος χάριν, ένα πουλί που καταναλώνει πολλά φρούτα και λαχανικά (με υψηλή περιεκτικότητα νερού) θα ουρεί περισσότερο από ένα πουλί που τρώει μόνο σπόρους ή pellets. Ένα πουλί θα πρέπει να έχει πάντα πρόσβαση σε φρέσκο, καθαρό πόσιμο νερό, μέσω μιας ποτίστρας και όχι κάποιου μπολ, προκειμένου να αποφευχθεί κάποια πιθανή βακτηριακή μόλυνσή από την πτώση περιττωμάτων και τροφών μέσα σε αυτό.

    Πολλοί άνθρωποι συμπεραίνουν εσφαλμένα ότι η σίτιση μικρών πουλιών (budgies, lovebirds και cockatie) με φρούτα και λαχανικά προκαλεί διάρροια. Όσο υψηλότερη είναι η περιεκτικότητα σε νερό των φρούτων και των λαχανικών, τόσο μεγαλύτερη ποσότητα ούρων θα υπάρχουν στα περιττώματα με αποτέλεσμα θεωρείται λανθασμένα διάρροια. Πολλά πουλιά όταν βρίσκονται σε κατάσταση στρες (όπως κατά τη μεταφορά τους στο πτηνιατρείο) ουρούν περισσότερο, λόγω της αυξημένης τους αρτηριακής πίεσης. Αυτό είναι αναμενόμενο. Επομένως, για να αξιολογήσει καλύτερα τις κενώσεις ένας πτηνίατρος, θα πρέπει να τοποθετείτε ένα καθαρό χαρτί στον πάτο του κλουβιού νωρίς το πρωί και να μην το αλλάζετε πριν από την επίσκεψη. Είναι δυνατόν ένα πουλί να ουρήσει, χωρίς να αποβάλει συγχρόνως και τα όλα τμήματα της κένωσης. Μπορεί επίσης να αποβάλει άλατα ουρικού οξέος και ούρα, ανεξάρτητα από το περιττωματικό τμήμα.

    Για την καλύτερη αξιολόγηση των κενώσεων του πουλιού σας, συστήνω να χρησιμοποιείτε χαρτοπετσέτες, λαδόκολλα ή εφημερίδα στον πάτο του κλουβιού. Αυτός ο τρόπος διευκολύνει την παρατήρηση, εν συγκρίσει με άλλα υλικά που χρησιμοποιούνται στους πάτους των κλουβιών.

    Μπορούν να υπάρξουν πολλές αλλαγές στην ποσότητα, το μέγεθος, το χρώμα, τη συνοχή ή τη συχνότητα των κενώσεων. Οποιεσδήποτε αλλαγές όμως διαρκούν χρονικά, θα πρέπει να αναφέρονται στον πτηνίατρο. Το αίμα στα ούρα μπορεί να είναι ένδειξη δηλητηρίασης από μόλυβδο, ειδικά στους παπαγάλους Amazon, ή μπορεί πιο σπάνια να είναι ένδειξη κάποιας μόλυνσης των νεφρών. Η διάρροια μπορεί να προκληθεί από παθογόνα βακτηρίδια του γαστρεντερικού, από ορισμένους ιούς, τοξίνες ή προσβολές από πρωτόζωα. Τα εντερικά σκουλήκια μπορούν επίσης να προκαλέσουν διάρροια ή ενσφήνωση του εντέρου. Κάτι που κάνει δύσκολη τη διάγνωση σε αυτή την περίπτωση μέσω των κοινών εξετάσεων, είναι ότι τα αυγά τους περνούν σπάνια στις κενώσεις με αποτέλεσμα να μην μπορούν εύκολα να εντοπιστούν. Η αύξηση των ούρων μπορεί να προκληθεί από τη δίψα, την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φρούτων και λαχανικών, από ορισμένες λοιμώξεις και από ορισμένες μεταβολικές νόσους ή στρες.

    Ανάλογα με τις ανωμαλίες που θα διαπιστωθούν στις κενώσεις, ο πτηνίατρος θα διεξάγει τις κατάλληλες διαγνωστικές εξετάσεις. Μπορούν να γίνουν εξετάσεις των ούρων των πουλιών, τα οποία μπορούν να συλλεχθούν από ειδικό χαρτί που τοποθετείται στον πάτο του κλουβιού. Εφόσον οι πληροφορίες που θα ληφθούν από την εξέταση των ούρων με ειδικό στικ δεν είναι αξιόπιστες επειδή τα ούρα είναι αναμεμειγμένα με το ουρικό οξύ και το περιττωματικό στοιχείο, τότε μπορεί να γίνει μικροσκοπική εξέταση του ιζήματος των ούρων η οποία βοηθά περισσότερο στη διάγνωση. Επίσης μπορούν να γίνουν καλλιέργειες για διάφορα βακτήρια καθώς και ειδικές εξετάσεις σε αντίστοιχα εργαστήρια για πρωτοζωικές μολύνσεις. Εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες, DNA PCR tests, τοξικολογικές εξετάσεις, εξετάσεις για βακτήρια ή οποιεσδήποτε άλλες εξετάσεις, μπορούν να διεξαχθούν εφόσον κριθεί απαραίτητο.

    Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να βοηθήσετε τα πουλιά σας σαν ιδιοκτήτης τους, είναι η συχνή αξιολόγηση των περιττωμάτων τους. Οι αλλαγές στις κενώσεις μπορεί να είναι συχνά το πρώτο, βασικό σημάδι για το ότι κάτι δεν πάει καλά. Με τη πρώιμη αναγνώριση της ασθένειας, πριν ακόμη το πουλί καταστεί κλινικά άρρωστο, του δίδονται μεγαλύτερες πιθανότητες ίασης χωρίς καν να απειληθεί η ζωή του.

    Ο ιός της ευλογιάς στα πουλιά
    Η προσβολή από τον ιό της ευλογιάς παρατηρείται συνήθως στα καναρίνια που στεγάζονται υπαίθρια, τους νεαρούς παπαγάλους, και τα πρόσφατα πιασμένα άγρια πουλιά. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι ευλογιάς. Ορισμένοι προσβάλλουν μόνο συγκεκριμένα είδη πουλιών και άλλοι προσβάλλουν διάφορα είδη. Παραδείγματος χάριν, η ευλογιά των καναρινιών προσβάλλει μόνο τα καναρίνια και τα πουλιά που μπορούν να διασταυρωθούν με τα καναρίνια.
    Πώς μεταδίδεται η ευλογιά;
    Η ευλογιά μεταδίδεται με την κατάποση ή την εισπνοή του ιού. Επίσης, τον ιό μπορούν να μεταδώσουν τα κουνούπια, κάνοντας έτσι συνηθέστερη την έξαρση της ασθένειας στα πουλιά που στεγάζονται σε εξωτερικά κλουβιά ή εκτροφεία. Ένας άλλος τρόπος μετάδοσης γίνεται με την είσοδο του ιού μέσω μιας προϋπάρχουσας πληγής ή μιας ανοιχτής πληγής. Τέλος, τα εξαρτήματα και ο εξοπλισμός που χρησιμοποιείται για τη σίτιση των νεοσσών με το χέρι, μπορούν επίσης να μεταδώσουν τον ιό. Η περίοδος επώασής του είναι πέντε έως δέκα ημέρες.
    Ποια είναι τα σημάδια μιας μόλυνσης από τον ιό της ευλογιάς;
    Τα κλινικά συμπτώματα μπορεί να ποικίλουν, αλλά υπάρχουν τρεις γενικές μορφές της ασθένειας. Σε περιπτώσεις έξαρσης, μπορεί να εμφανιστούν περισσότερες από μια μορφές της ασθένειας.

    Μορφή ασθένειας Πουλιά που προσβάλλονται συνήθως Συμπτώματα
    Δερματική (Dry Pox)
    Αρπακτικά πτηνά, Ψιττακοειδή
    Ανάπτυξη κονδύλων στα σημεία του σώματος του πουλιού χωρίς πτέρωμα συμπεριλαμβανομένων των ποδιών, του ράμφους, και της περιοχής γύρω από τα μάτια. Οι κόνδυλοι εξελίσσονται σε φλύκταινες που σπάζουν κάνοντας αργότερα κρούστα και μπορεί να μολυνθούν στη συνέχεια από βακτηρίδια ή μύκητες. Στην περίπτωση που προσβληθούν τα μάτια, παρατηρούνται κοκκινισμένα βλέφαρα, ερεθισμός του κερατοειδούς χιτώνα, καταρράκτης και συρρίκνωση του ματιού. Μερικές πληγές μπορεί να είναι πολύ μεγάλες και παραμένουν μέχρι 6 εβδομάδες ή περισσότερο.
    Διφθεροειδής (Wet Pox)
    Σπουργιτοειδή, Blue-fronted Amazons, Pionus Parrots
    Το πρώτο σημάδι της ασθένειας είναι συχνά η επιπεφυκίτιδα. Κατόπιν, η ανάπτυξη γκρίζων προς καφετιών πληγών στο εσωτερικό του στόματος, στη γλώσσα, που μπορεί να επεκταθούν μέχρι τον οισοφάγο. Το πουλί είναι πιθανόν να δυσκολεύεται να φάει και να πιει. Πληγές μπορούν να εμφανιστούν και γύρω από τα μάτια, προκαλώντας μερικές φορές σοβαρά έλκη στον κερατοειδή και μόνιμη βλάβη στα στο μάτι.
    Σηψαιμική
    Καναρίνια, Σπίνοι
    Τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως ξαφνικά και προσβάλλουν πολλά συστήματα του οργανισμού. Το πουλί μπορεί να παρουσιάσει πολλά συμπτώματα της ασθένειας συμπεριλαμβανομένων του ανορθωμένου πτερώματος, απώλειας όρεξης, και λήθαργο. Αναπτύσσουν πνευμονία, με αποτέλεσμα την κυάνωση και πολλά πεθαίνουν μέσα σε 2 έως 3 ημέρες.

    Πώς διαγιγνώσκεται η μόλυνση από ευλογιά;
    Η διάγνωση της μόλυνσης γίνεται συχνά με μικροσκοπική εξέταση των κυττάρων που λαμβάνονται με στικ από την πληγή και την τοποθέτηση του υλικού στη διαφάνεια του μικροσκοπίου απλώνοντάς το πάνω σε αυτήν. Διάγνωση της ασθένειας μπορεί επίσης να γίνει με βιοψία και απομόνωση του ιού από τους προσβληθέντες ιστούς.
    Πώς θεραπεύεται η προσβολή από ευλογιά;
    Δεν υπάρχει κανένα φάρμακο που να σκοτώνει τον ιό, έτσι η θεραπεία περιορίζεται στην υποστηρικτική αγωγή για να βοηθήσει το πουλί να αναρρώσει. Η βιταμίνη Α μπορεί να χορηγηθεί στους παπαγάλους για να βελτιώσει την υγεία του δέρματος και την επούλωση των πληγών του στόματος και του οισοφάγου. Μπορούν ακόμη να χρησιμοποιηθούν αντιβιοτικά και αντιμυκητισιακά για να προλάβουν ή να θεραπεύσουν δευτεροβάθμιες μολύνσεις. Σε μερικά πουλιά που δεν μπορούν να φάνε, η σίτιση με σωλήνα είναι απαραίτητη. Οι κρούστες γύρω από τα μάτια μπορούν να μαλακώσουν με κομπρέσες με νερό και σαμπουάν μωρών. ΜΗΝ προσπαθήστε να αφαιρέσετε τις κρούστες. Οι οφθαλμικές αλοιφές μπορούν να χρησιμοποιηθούν εάν επηρεαστούν τα μάτια.
    Πώς μπορεί να προληφθεί η μόλυνση από ευλογιά;

    Για τον έλεγχο της εκδήλωσης ευλογιάς:

    * Αποτρέψτε την έκθεση των πουλιών στα κουνούπια με τη χρήση σήτας.
    * Χρησιμοποιήστε το εμβόλιο κατά της ευλογιάς που διατίθεται για συγκεκριμένα είδη, π.χ., περιστέρια, καναρίνια, ή ψιττακοειδή, για να εμβολιάσετε τα υγιή πουλιά.
    * Απομονώστε τα προσβεβλημένα πουλιά από τα υπόλοιπα. Πάντα να ταΐζετε και να περιποιείστε πρώτα τα υγιή πουλιά και μετά να φροντίζετε τα άρρωστα. Να πλένετε πολύ καλά τα χέρια σας μετά από την περιποίηση των άρρωστων πουλιών.
    * Να χρησιμοποιείται ξεχωριστό εξοπλισμό για το τάισμα με το χέρι σε κάθε πουλί. Καθαρίστε και απολυμάνετε τα σκεύη τροφής και νερού και οποιαδήποτε αντικείμενα ή υλικά χρησιμοποιήθηκαν για το τάισμα με το χέρι, καθώς επίσης και οποιοδήποτε εξοπλισμό έχει έρθει σε επαφή με τις στοματικές εκκρίσεις των πουλιών. Τα κατάλληλα απολυμαντικά περιέχουν 1% υδροξείδιο του καλίου (KOH), 2% υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), και 5% φαινόλη.
    * Προστατεύστε τα πουλιά από πληγές, διότι ο ιός της ευλογιάς μπορεί να εισέλθει στο σώμα μέσω ενός ανοίγματος του δέρματος ή μιας ανοικτής πληγής.

    Τι είναι η ασθένεια "Πνεύμονας των Πτηνοτρόφων"

    Ο Πνεύμονας των Πτηνοτρόφων ή Νόσος των Πτηνοτρόφων, είναι ένα από τα πολλά κοινά ονόματα που δίνονται στην πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας, επίσης γνωστή ως αλλεργική κυψελιδίτιδα. Η ασθένεια χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των πνευμόνων προκαλούμενη από την έκθεση του ασθενούς σε ξένες ουσίες - σωματίδια, συνήθως οργανική σκόνη. Μπορεί τα μόρια που προσβάλλουν τον άνθρωπο και προκαλούν την ασθένεια να προέρχονται από τη σκόνη των πουλιών, όμως ο αποκλειστικός ένοχος δεν είναι τα πουλιά. Μπορούν να προέλθουν από το χώμα ή ακόμα και τα φυτά. Η πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας είναι συχνά ένας επαγγελματικός κίνδυνος. Είναι επίσης γνωστός ως, Πνεύμονας του εκτροφέα περιστερών, Farmer's lung, Mushroom Picker's Disease, Cheese Workers Lung, Humidifier ή air-conditioner lung και με πολλά άλλα ονόματα.

    Αν και δεν δημιουργούνται πρόβλημα στους περισσότερους ιδιοκτήτες πουλιών, η σκόνη που παράγεται από αυτά καθώς επίσης και τα μικροσκοπικά τμήματα των φτερών που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή ζημία στους πνεύμονες. Το πρόβλημα είναι πιθανότερο να εμφανιστεί όταν φιλοξενούνται πολλά πουλιά σε περιορισμένο χώρο και η έκθεση του ανθρώπου στο περιβάλλον του χώρου εκτροφής τους είναι παρατεταμένη.

    Οξεία πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας

    Η οξεία μορφή της ασθένειας εμφανίζεται όταν ένας άνθρωπος έχει ήδη γνωστή ευαισθησία σε αυτήν και παράλληλα εκτεθεί σε περιβάλλον με υψηλά ποσοστά συγκέντρωσης του μολυσματικού παράγοντα. Παραδείγματος χάριν, όταν κάποιος εισπνεύσει σκόνη που περιέχει μικροσκοπικά τμήματα φτερών και περιττωματικό υλικό κατά τον καθαρισμό ενός πολύ βρώμικου εκτροφείου.

    Η οξεία μορφή της ασθένειας εμφανίζεται συνήθως τέσσερις έως έξι ώρες μετά από την έκθεση. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν βήχα, πυρετό, ρίγη, μυϊκούς πόνους, οξεία κόπωση και δυσκολία στην αναπνοή. Εφ' όσον δεν συνεχιστεί η έκθεση, δεν είναι συνήθως απαραίτητο να αντιμετωπιστεί φαρμακευτικά η κατάσταση, δεδομένου ότι τα συμπτώματα θα υποχωρήσουν μέσα σε μερικές ημέρες, εάν όχι ώρες.

    Χρόνια πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας

    Ενώ η οξεία μορφή αυτής της ασθένειας είναι το αποτέλεσμα της έκθεσης σε υψηλά ποσοστά μόλυνσης (όπως τη σκόνη που παράγεται από τα πουλιά) και εκδηλώνεται μετά από μια και μοναδική έκθεση, η χρόνια μορφή της ασθένειας εκδηλώνεται ύστερα από επαναλαμβανόμενη έκθεση. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο εκτίθεται κάποιος σε αυτά τα μόρια, τόσο μικρότερα ποσοστά από τον μολυσματικό παράγοντα απαιτούνται για να προκληθεί κάποια αντίδραση.

    Η χρόνια μορφή αυτής της ασθένειας είναι σοβαρότερη. Η παρατεταμένη έκθεση στη σκόνη των πουλιών ή άλλα οργανικά μόρια, μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμες βλάβες και ανικανότητα. Παραδείγματος χάριν, μπορεί να προκληθεί πνευμονική ίνωση (καταστροφή του ιστού των πνευμόνων), μετά από επαναλαμβανόμενα περιστατικά πνευμονίτιδας εξ υπερευαισθησίας. Για τη χρόνια μορφή του «Πνεύμονα του Πτηνοτρόφου» δεν απαιτούνται υψηλά ποσά μόλυνσης, αλλά συχνή έκθεση.

    Αλλεργίες που οφείλονται στα κατοικίδια πτηνά και καθαρισμός του αέρα

    Δεν έχουν όλοι οι κάτοχοι κατοικίδιων πτηνών πρόβλημα με την πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας, δεδομένου ότι η ευαισθησία στα μόρια του αέρα ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Είναι όμως γεγονός ότι τα πουλιά παράγουν σκόνη η οποία μπορεί να προκαλέσει αλλεργικές αντιδράσεις που περιλαμβάνουν την πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας, την αλλεργική ρινίτιδα και μερικούς τύπους άσθματος.

    Ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να αντιδράσει στη σκόνη η οποία εκπέμπεται από τα πουλιά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αντιδρά στις τρίχες από ένα σκυλί ή μια γάτα. Ακόμα κι αν δεν παρουσιαστεί αλλεργική αντίδραση σε αυτήν την σκόνη, μπορεί να εμφανιστεί ενόχληση τους πνεύμονες, ειδικά στους ευαίσθητους ανθρώπους. Μερικά είδη πουλιών παράγουν περισσότερη σκόνη από κάποια άλλα και ένας μεγάλος πληθυσμός προκαλεί προφανώς περισσότερη εσωτερική μόλυνση από ένα μόνο πουλί.
    Η παρατεταμένη έκθεση μπορεί να αυξήσει την ευαισθησία στη σκόνη πουλιών. Δεδομένου ότι τα πουλιά αποτελούν «μέλη της οικογένειάς σας» για πολλά χρόνια, άνθρωποι που εμφανίζουν μόνο ήπιες αλλεργικές αντιδράσεις ή καμία απολύτως αντίδραση, μπορεί να αναπτύξουν μεγάλη ευαισθησία στα πουλιά τους και να εμφανίσουν ξαφνικά αλλεργικά συμπτώματα.

    Ο καλύτερος τρόπος να μειωθεί ο αλλεργιογόνος παράγοντας και να αποτραπούν τα ενδεχόμενα προβλήματα στο μέλλον, είναι η χρησιμοποίηση ενός καθαριστή αέρος καλής ποιότητας. Ο σωστός καθαριστής αέρα μπορεί να μειώσει εντυπωσιακά την ποσότητα των μορίων της σκόνης των πουλιών, καθώς επίσης και των κοινών εσωτερικών ρύπων όπως η σκόνη και η γύρη.

    Τι συμβαίνει με τους ιονιστές και τις γεννήτριες όζοντος;

    Δεν καθαρίζουν τον αέρα όλες οι «συσκευές καθαρισμού και εξυγίανσης του αέρα» όπως υποστηρίζουν. Πιστεύουμε ότι μόνο οι «συσκευές καθαρισμού και εξυγίανσης του αέρα» που συλλαμβάνουν και κατακρατούν τα μόρια της σκόνης είναι αποτελεσματικοί. Μην εξαπατηθείτε με την αγορά μιας μηχανής καθορισμού του αέρα χωρίς φίλτρα. Εάν δεν υπάρχει φίλτρο, τα μόρια της σκόνης δεν μπορούν να αφαιρεθούν από την ατμόσφαιρα.

    Οι συσκευές που καυχώνται ότι δεν χρειάζονται αλλαγή φίλτρων είναι οι ιονιστές ή οι γεννήτριες όζοντος. Δυστυχώς, όχι μόνο δεν είναι αποτελεσματικές στην αφαίρεση των ρύπων, αλλά παράγουν και όζον σε επικίνδυνα επίπεδα. Το όζον αλλάζει τον ιστό των πνευμόνων στους ανθρώπους και τα πουλιά και «πυροδοτεί» κρίσης άσθματος σε ανθρώπους που πάσχουν ήδη. Το όζον είναι ιδιαίτερα επιβλαβές για τα παιδιά.

    Αυτές οι συσκευές δεν έχουν ανεμιστήρες για να «ρουφούν» τον αέρα και δεν έχουν φίλτρα για να κατακρατούν τα μόρια των ρύπων.

    Μικρόβια: Ιοί, Βακτηρίδια και Μύκητες
    Τι είναι μικρόβιο;
    Ο όρος "μικρόβιο" αναφέρεται σε κάθε μικροοργανισμό, ειδικά όμως σε αυτούς που προκαλούν ασθένεια. Σε αυτήν την κατηγορία περιλαμβάνονται ορισμένοι ιοί, βακτηρίδια, και μύκητες. Ποια είναι όμως η διαφορά μεταξύ αυτών των τριών τύπων μικροβίων; Ποια από αυτά προκαλούν ασθένειες και ποιες συγκεκριμένα; Πρέπει να αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο; Επειδή οι ιοί, τα βακτηρίδια και οι μύκητες προκαλούν πολλές γνωστές ασθένειες, είναι σύνηθες να συγχέονται, έστω και αν διαφέρουν μεταξύ τους όσο ένα ποντίκι από έναν ελέφαντα. Μια ματιά στο μέγεθος, τη δομή, τον τρόπο αναπαραγωγής τους, τους ξενιστές και τις ασθένειες που προκαλούνται από το κάθε ένα, μπορεί να «φωτίσει» τις σημαντικές διαφορές αυτών των μικροβίων.
    Τι είναι Ιός;

    Οι ιοί είναι μικροσκοπικοί, απλοί οργανισμοί. Στην πραγματικότητα, είναι τόσο μικροσκοπικοί που μπορούν να φανούν μόνο με ειδικό, πολύ ισχυρό μικροσκόπιο που λέγεται «ηλεκτρονικό μικροσκόπιο» και είναι τόσο «απλοί» που τεχνικά δεν θεωρούνται καν «ζωντανοί». Υπάρχουν έξι χαρακτηριστικά σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς:

    * Προσαρμογή στο περιβάλλον
    * Κυτταρική σύνθεση
    * Μεταβολικές διαδικασίες που εξασφαλίζουν και χρησιμοποιούν ενέργεια
    * Τάση αντίδρασης προς το περιβάλλον
    * Ανάπτυξη και εξέλιξη
    * Αναπαραγωγή

    Ένας ιός δεν είναι ικανός να μεταβολίζει, να αναπτύσσεται, ή να αναπαράγεται από μόνος του, αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσει ένα κύτταρο ξενιστή για να του παρέχει αυτές τις λειτουργίες και επομένως δεν θεωρείται «ζωντανός». Η δομή ενός ιού είναι εξαιρετικά απλή, σε τέτοιο βαθμό που καθίσταται ανεπαρκής για την ανεξάρτητη ζωή του μικροβίου.
    Δομή: Κάθε ιός αποτελείται από δύο στοιχειώδη συστατικά. Το πρώτο είναι η βάση του γενετικού υλικού, είτε το δεσοξυριβονουκλεϊνικό οξύ (DNA) είτε το ριβονουκλεϊκό οξύ (RNA). Αντίθετα με τα ζωντανά κύτταρα, οι ιοί έχουν είτε το DNA είτε το RNA, αλλά όχι και τα δύο μαζί. Το γενετικό υλικό είναι ένα «σχεδιάγραμμα» που καθορίζει τη δομή και τη συμπεριφορά ενός κυττάρου. Σε έναν ιό, υπάρχει ένα πρωτεϊνικό περίβλημα που ονομάζεται «καψίδιο» και περιβάλλει το νουκλεϊνικό οξύ. Αυτό το περίβλημα χρησιμεύει στην προστασία του νουκλεϊνικού οξέως και πραγματοποιεί την επικοινωνία μεταξύ αυτού και των κυττάρων ξενιστών. Τα καψίδια αποτελούνται από πολλά μικρά πρωτεϊνικά μόρια που ονομάζονται «καψομερή» και μπορούν να διαμορφωθούν σε τρεις γενικές μορφές: ελικοειδή, εικοσάεδρα (σχήμα με 20 πέυρές αποτελούμενο από ισόπλευρα τρίγωνα σε κάθε του πλευρά) και σύνθετα. Μερικοί από τους πιο εξελιγμένους ιούς έχουν μια ακόμη δομή, που περιβάλλει το καψίδιο. Αυτή ονομάζεται «φάκελος» και αποτελείται από ένα στρώμα bilipid, όπως η μεμβράνη του κυττάρου και γλυκοπρωτεΐνες οι οποίες είναι πρωτεΐνες και ενώσεις υδατανθράκων. Ο φάκελος χρησιμεύει στη «μεταμφίεση» του ιού κάνοντάς τον να μοιάζει με ένα «πραγματικό» κύτταρο, για να μην απορριφθεί ως «ξένο σώμα» από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή. Η δομή ενός ιού συσχετίζεται πολύ με τον τρόπο αναπαραγωγής του.

    Αναπαραγωγή: Ο μόνος σκοπός ενός ιού είναι η αναπαραγωγή του. Εν τούτοις, χρειάζεται ένα κύτταρο ξενιστή για το σκοπό αυτό. Μόλις βρεθεί το κατάλληλο κύτταρο, ο ιός επικολλάται στην επιφάνειά του ή εισχωρεί σε αυτό με μια διαδικασία που ονομάζεται «φαγοκυτταρισμός». Κατόπιν, απελευθερώνει το γενετικό του υλικό στο κύτταρο και διακόπτει ουσιαστικά τη φυσιολογική κυτταρική λειτουργία. Το κύτταρο σταματά την παραγωγή πρωτεϊνών και χρησιμοποιεί το νέο «σχεδιάγραμμα» που του παρέχει ο ιός, αρχίζοντας έτσι την παραγωγή των πρωτεϊνών του ιού. Ο ιός χρησιμοποιεί την ενέργεια και τα υλικά του κυττάρου, για να παραγάγει νουκλεϊνικό οξύ και καψομερή, με σκοπό να δημιουργήσει πολυάριθμα αντίγραφα του εαυτού του. Μόλις συντεθούν αυτοί οι «κλώνοι», ο ιός αναγκάζει το κύτταρο ξενιστή να διασπαστεί, απελευθερώνοντας τους ιούς αυτούς οι οποίοι στη συνέχεια θα μολύνουν τα γειτονικά κύτταρα.



    Εντερικά Νηματόζωα - Ασκαρίδες

    Ο όρος «νηματόζωο» αναφέρεται σε διάφορα παρασιτικά σκουλήκια που ανήκουν στην κατηγορία των σκουληκιών που ονομάζονται «Νηματώδη». Τα νηματώδη μπορούν να προσβάλλουν σχεδόν οποιοδήποτε σύστημα του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένων του πεπτικού, του αναπνευστικού, του καρδιαγγειακού, του εγκεφάλου, των ματιών και του συνδετικού ιστού. Ο όρος «νηματόζωο» χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει τις «ασκαρίδες», οι οποίες είναι εντερικά νηματώδη του γένους των «ασκαριδών». Οι ασκαρίδες είναι ένα κοινό παράσιτο των πτηνών συντροφιάς και ειδικότερα των cockatiels, budgies και των εισαγόμενων macaws. Η ύπαρξή τους είναι συχνότερη στα πουλιά που εκτρέφονται σε υπαίθριο χώρο και έχουν άμεση πρόσβαση στο έδαφος. Η προσβολή από ασκαρίδες ονομάζεται «ασκαρίαση»
    Κύκλος ζωής

    Οι ασκαρίδες έχουν άμεσο κύκλο ζωής. Ένα πουλί λαμβάνει τα αβγά του παρασίτου συνήθως μέσω της κατανάλωσης μολυσμένης τροφής ή νερού. Από τα αβγά εκκολάπτονται προνύμφες στο λεπτό έντερο. Εκεί, ωριμάζουν σε ενήλικα σκουλίκια. Τα σκουλήκια αναπαράγονται και τα θηλυκά γεννούν τα αβγά τους τα οποία περνούν στη συνέχεια στα περιττώματα. Τα αβγά παραμένουν μολυσματικά στο περιβάλλον για τουλάχιστον 2-3 εβδομάδες και μπορούν να παραμείνουν για πολύ περισσότερο εφόσον υπάρχει αρκετή υγρασία.
    Συμπτώματα ασκαρίασης

    Τα πουλιά που έχουν προσβληθεί από ασκαρίδες μπορεί να αναπτύξουν διάρροια, ανορεξία και να εμφανίσουν απώλεια βάρους. Μερικά πουλιά μπορούν να αναμασούν ή να έχουν μειωμένη ποσότητα περιττωμάτων. Στα νεαρά πουλιά μπορεί να παρατηρηθεί διακοπή της ανάπτυξης. Σε σοβαρές προσβολές, τα σκουλήκια μπορούν να προκαλέσουν μερική ή πλήρη απόφραξη του εντέρου, η οποία με τη σειρά της μπορεί τελικά να προκαλέσει το θάνατο του πουλιού.
    Διάγνωση

    Τα ενήλικα σκουλήκια τα οποία έχουν μήκος συνήθως 2,5 - 3 εκατοστά, εμφανίζονται σπάνια. Συνήθως μια προσβολή από ασκαρίδες αναγνωρίζεται από τον εντοπισμό των αβγών στα περιττώματα. Για τον εντοπισμό τους χρησιμοποιείται ένα διάλυμα το οποίο χωρίζει τα αβγά από τα υπόλοιπα περιττώματα και το δείγμα που προκύπτει εξετάζεται μικροσκοπικά.
    Θεραπεία

    Για τη θεραπεία της ασκαρίασης χρησιμοποιούνται συνήθως φάρμακα που περιέχουν πυραντέλιο, παμοϊκό, πιπεραζίνη, φενμπενταζόλη, ή ιβερμεκτίνη. Συχνά συστήνεται η επανάληψη της θεραπείας μετά από 10-14 ημέρες. Εκτός από τη θεραπεία του πουλιού, θα πρέπει να γίνει επίσης απολύμανση του περιβάλλοντος χώρου για να αποτραπεί η επανεμφάνιση της μόλυνσης. Τα κλουβιά, οι ταΐστρες, οι ποτίστρες, φωλιές, και οποιαδήποτε παιχνίδια ή άλλα αντικείμενα που έρχονται ενδεχομένως σε επαφή με τα περιττώματα, πρέπει να πλυθούν και να σκουπιστούν σχολαστικά. Τα αβγά είναι ανθεκτικά σχεδόν σε όλα τα απολυμαντικά. Ο καθαρισμός με ατμό μετά από τον καθαρισμό των ορατών περιττωμάτων, μπορεί να σκοτώσει όλα τα αυγά.

    Τα πουλιά με σοβαρή προσβολή, χρειάζονται συχνά υποστηρικτική αγωγή και διατροφική ενίσχυση με τα κατάλληλα συμπληρώματα.
    Πρόληψη

    Για την πρόληψη των μολύνσεων από νηματόζωα, θα πρέπει να υποβάλλονται σε καραντίνα όλα τα νέα πουλιά και να διενεργείται περιττωματική ανάλυση. Εάν τα πουλιά φυλάσσονται σε εξωτερικό χώρο, θα πρέπει να περιοριστεί η πρόσβασή τους στο έδαφος. Η τήρηση των κανόνων υγιεινής με τακτικό καθαρισμό των κλουβιών και όλων των υπολοίπων σκευών, μπορεί να προλάβει την ασθένεια. Επίσης, τα χαμηλά ποσοστά υγρασίας, μειώνουν την ικανότητα επιβίωσης των αβγών.

    Αντιμετώπιση της αβιταμίνωσης Α στα πουλιά

    Η πιο κοινή ασθένεια των πτηνών που βλέπουμε στην πρακτική μας και η οποία μπορεί να προληφθεί, είναι η αβιταμίνωση Α ή έλλειψη βιταμίνης Α, με ή χωρίς συνοδεία δευτερογενών λοιμώξεων. Τα κατοικίδια πουλιά που τρώνε μόνο σπόρους (ειδικά ηλιόσπορους και φιστίκια) είναι περισσότερο επιρρεπή σε αυτό το πρόβλημα επειδή η αποκλειστική διατροφή με σπόρους είναι χαμηλή σε περιεκτικότητα βιταμίνης Α.

    Όταν εμφανίζεται η έλλειψη της βιταμίνης Α, τα κύτταρα που δομούν το αναπνευστικό, αναπαραγωγικό και πεπτικό σύστημα, υποβάλλονται σε δομικές αλλαγές που τα καθιστούν ανίκανα να εκκρίνουν βλέννα για τη δημιουργία της βλεννώδους μεμβράνης. Δεδομένου ότι η βλεννώδης μεμβράνη δρα ως προστατευτικό κάλυμμα για την αποτροπή προσβολών από παθογόνους παράγοντες, η έλλειψη βιταμίνης Α επιτρέπει στα βακτηρίδια του περιβάλλοντος και σε άλλους μικροοργανισμούς να διαπεράσουν το βλεννώδες αυτό εμπόδιο και να εγκατασταθούν στους ιστούς.

    Τα συμπτώματα της έλλειψης βιταμίνης Α εξαρτώνται από το σύστημα οργάνων που επηρεάζεται (παραδείγματος χάριν τον αναπαραγωγικό, πεπτικό, ή αναπνευστικό σύστημα) και από το είδος του μικροοργανισμού ή την ομάδα των μικροοργανισμών που προσβάλλει τον ασθενή.

    Συχνότερα επηρεάζεται το αναπνευστικό σύστημα. Δεδομένου ότι και το στόμα είναι φτιαγμένο επίσης από τα κύτταρα που έχουν εκτεθεί, χρειάζεστε μόνο μια οπτική εξέταση μέσα στο στόμα του πουλιού για να αναγνωριστούν τα πρόωρα σημάδια αυτής της έλλειψης. Αρχικά, θα δείτε μικρές άσπρες περιοχές στο πάνω μέρος του στόματος ή/και στη βάση της γλώσσας. Οι λευκές αυτές περιοχές τελικά μολύνονται, δημιουργώντας μεγάλα, εμφανή αποστήματα. Τα αποστήματα μπορούν να παραμορφώσουν τη γλωττίδα (άνοιγμα της ταχείας), προκαλώντας κοπιώδη αναπνοή και τελικά μηχανική ασφυξία. Τα αποστήματα μπορούν ακόμη να γίνουν τόσο μεγάλα, σε σημείο που να φράξουν τη χοάνη (σχισμή στο άνω μέρος του στόματος). Όταν συμβαίνει αυτό, το πουλί εκκρίνει άφθονα ρινικά υγρά και δημιουργείται εμφανές πρήξιμο γύρω από τα μάτια. Ο πόνος από αυτές τις εστίες μόλυνσης, αναγκάζει τελικά το πουλί για να λιμοκτονήσει. Οι μικροοργανισμοί που προκαλούν αυτές τις μολύνσεις, μπορούν επίσης να εξαπλωθούν σε όλο το σώμα του πουλιού με καταστρεπτικές συνέπειες.

    Ένα πουλί με έλλειψη βιταμίνης Α, μπορεί να παρουσιάσει οποιαδήποτε από τα ακόλουθα συμπτώματα: φτέρνισμα, δύσπνοια, ρινική καταρροή, ελκώδη ή βουλωμένα ρουθούνια, ατονία – λήθαργο, κατάθλιψη, διάρροια, νευρικό τίναγμα της ουράς πάνω κάτω, φτωχό χρώμα φτερών, πρησμένα μάτια, δακρύρροια, μειωμένη όρεξη, δύσοσμη αναπνοή και "γλοιώδες στόμα".

    Είναι λίγοι οι ασθενείς πουλιά που πεθαίνουν από έλλειψη βιταμίνης Α ως κύρια αιτία. Πεθαίνουν συνήθως από δευτερογενείς λοιμώξεις, συνήθεις σε πουλιά με αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα και την ανικανότητα του σώματος να ανταποκριθεί στη φυσιολογική κυτταρική αναγέννηση (αυτοΐαση). Οι δευτερογενείς λοιμώξεις μπορούν να προκαλέσουν καταστροφή των οργάνων, η οποία θα οδηγήσει ενδεχομένως στον θάνατο του πουλιού. Συνεπώς, θεραπεύουμε πρώτα την λοίμωξη που είναι απειλητική για τη ζωή, και στη συνέχεια αντιμετωπίζουμε την υποβόσκουσα (αίτιο) έλλειψη βιταμίνης Α με ενέσεις της βιταμίνης αυτής.

    Για να θεραπεύσουμε το δευτερογενή απειλητικό παράγοντα για τη ζωή, διεξάγουμε αρχικά μια σειρά διαγνωστικών εξετάσεων. Λαμβάνουμε αίμα για να εξετάσουμε ποια όργανα έχουν προσβληθεί, κατόπιν κάνουμε καλλιέργειες και αντιβιογράμματα για να καθορίσουμε ποια βακτηρίδια ή μύκητες μπορεί να υπάρχουν και τέλος αναλύουμε τα περιττώματα για τον έλεγχο ύπαρξης παρασίτων.

    Έπειτα, νοσηλεύουμε το πουλί για τουλάχιστον μια εβδομάδα και προχωρούμε στη θεραπεία με τα κατάλληλα φάρμακα, βάσει των αποτελεσμάτων των εξετάσεων. Συχνά καταστέλλουμε επίσης το πουλί, το σιτίζουμε με σωληνάκι και προχωρούμε σε χειρουργικό καθαρισμό των αποστημάτων. Αν και μπορεί να χρειαστεί μια αρκετά μεγάλη περίοδο αποκατάστασης, η πρόγνωση είναι συνήθως ευνοϊκή εκτός αν τα δευτερογενή προβλήματα έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτες βλάβες σε κάποια όργανα.

    Άλλη μια φορά το ρητό "κάλλιον το προλαμβάνειν παρά το θεραπεύειν", ισχύει και σε αυτήν την ασθένεια. Τα ψιττακοειδή είναι αρκετά ανθεκτικά στην ασθένεια, αλλά εφόσον προσβληθούν, είναι συχνά δύσκολο να θεραπευθούν. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα εάν η ασθένεια προκληθεί από ελλειπή διατροφή, η οποία είναι συχνή λόγω των διατροφικών επιλογών μας για την σίτιση των πουλιών.

    Η πλειοψηφία των διατροφικών μοντέλων που παρουσιάζουν έλλειψη σε βιταμίνη Α, υστερούν επίσης και σε άλλες βιταμίνες, πρωτεΐνες και ανόργανα άλατα και επομένως η πρόληψη πρέπει να έχει ως στόχο τη γενικότερη βελτίωση της διατροφής, καθώς επίσης και τη χορήγηση των κατάλληλων βιταμινούχων συμπληρωμάτων. Εκτός από καλής ποιότητας μίγμα σπόρων, θα πρέπει να προσφέρονται στα πουλιά τροφές με κίτρινο και έντονο πράσινο χρώμα (εκτός ορισμένων εξαιρέσεων).

    Για να προστατέψετε τα πουλιά σας από την αβιταμίνωση Α, μπορείτε να τους προσφέρετε τροφές όπως το πεπόνι, την παπάγια, την κόκκινη πιπέρια, τα φύλλα και το άνθος του μπρόκολου, καρότα, γλυκοπατάτες, φύλλα γογγυλιού, λάχανα, αντίδι, κρόκο αυγού, παντζάρια, ραδίκια και σπανάκι (βλ. τον πίνακα για τη σχετική περιεκτικότητα σε βιταμίνη Α). Η καθημερινή χρήση επίσης κάποιας εκ των πολλών βιταμινών σε σκόνη, καλής ποιότητας, θα βοηθήσει στην αποτροπή της εκδήλωσης αυτής της ασθένειας, που μπορεί να προσβάλει τα πουλιά σας.

    Τροφες με υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Α
    Τρόφιμο IU για κάθε 100 γρ
    Κόκκινες πιπεριές τσίλι (φρέσκιες) 21,000
    Κόκκινες πιπεριές τσίλι (αποξηραμένες) 16,000
    Φύλλα μπρόκολου 77,000
    Μπρόκολο (άνθος) 3,000
    Καρότα (πολτοποιημένα) 10,000
    Φύλλα γογγυλιού 7,500
    Λάχανο 6,500
    Αντίδι 3,500
    Ραδίκι 14,000
    Σπανάκι 8,000
    Βούτυρο 3,500
    Συκώτι βοδινού 45,000
    Κρόκοι αυγών 3,000
    Πεπόνι 4,000
    Μάγκο 5,000
    Παπάγια 2,000
    Γλυκοπατάτες 9,000

    Τροφές με χαμηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Α
    Καλαμπόκι Μαρούλι
    Κολοκυθάκια Μπανάνες
    Πατάτες Μήλα
    Σταφύλια Πορτοκάλια

    πηγη - http://www.petbirds.gr/

Share This Page