ΛΕΪΣΜΑΝΙΩΣΗ -ΓΕΝΙΚΑ

Discussion in 'Σκύλος' started by xrisida, Sep 11, 2008.

  1. xrisida

    xrisida Moderator

    Η λεϊσμανίωση (παλιότερη ονομασία: «λεϊσμανίαση») εμφανίζεται στην Ελλάδα και τις άλλες μεσογειακές χώρες με τη μεσογειακή μορφή, στις Ινδίες με την ινδική μορφή («kala-azar», «πυρετός dum-dum»), στην Αφρική με την αφρικανική μορφή («kala-azar») κ.α. (στην Ελλάδα και τις άλλες μεσογειακές χώρες δεν υπάρχει «kala-azar»).

    Η μεσογειακή μορφή της λεϊσμανίωσης προκαλείται από το πρωτόζωο παράσιτο Leishmania infantum, είναι ευκαιριακό νόσημα και συνήθως απαντάται σε ανοσοκατασταλμένους ξενιστές (άνθρωπος, σκύλος, γάτα, αλεπού, τσακάλι, τρωκτικά κ.ά.).

    Ο σκύλος μολύνεται, όταν από αυτόν απομυζούν αίμα οι σκνίπες (μεταδότης της L.infantum), οι οποίες μολύνθηκαν με το παράσιτο πριν 8-10 ημέρες, κατά την απομύζηση αίματος από μολυσμένο σκύλο (φορέας της L.infantum).

    Στη χώρα μας η L.infantum προσβάλλει το σκύλο (0.2-48.7%), τη γάτα, την αλεπού, το τσακάλι, τα τρωκτικά (1.2%) κ.ά., καθώς και τον άνθρωπο (3.9-9.2%) στον οποίο εμφανίζονται κατά μέσο όρο 25 κρούσματα σπλαχνικής λεϊσμανίωσης ετησίως. Υπολογίζεται ότι στη χώρα μας αντιστοιχούν σε κάθε μολυσμένο άνθρωπο 940-5.550 μολυσμένοι σκύλοι.


    Μεταδότης της L.infantum στα ζώα και τον άνθρωπο είναι οι σκνίπες Phlebotomus spp., οι οποίες είναι έντομα (1-4 mm), που αναπτύσσονται σε σκοτεινούς χώρους, σε κορμούς δένδρων, σε λατομεία, σε σπηλιές, σε στάβλους, σε μαντριά, μέσα σε πέτρινους τοίχους, σε πηγάδια, σε αγροτικά σπίτια κ.ά., διέρχονται τα στάδια εξέλιξης αυγού, προνύμφης (4 προνυμφικά στάδια), νύμφης και ενήλικου αρσενικού και θηλυκού εντόμου, ζουν 14-40 ημέρες, εμφανίζουν δραστηριότητα από το Μάϊο έως το Νοέμβριο (μετά τη δύση του ήλιου), διατρέφονται με χυμούς φυτών (σιτηρά, αμυγδαλιές, ροδακινιές, βερυκοκκιές κ.ά.) και οι θηλυκές σκνίπες, επιπλέον, με αίμα. Διακρίνουν το κίτρινο, το πορτοκαλί και το κόκκινο χρώμα σε απόσταση κάτω των 2 μέτρων και προτιμούν να απομυζούν αίμα από ορισμένους ξενιστές (γι’ αυτό υπάρχουν μεγάλες διαφορές στη συχνότητα της μόλυνσης των ζώων και του ανθρώπου).

    Η περίοδος των σκνιπών στην Ελλάδα εκτείνεται από το Μάϊο έως το Νοέμβριο.

    Οι βιολογικές συνήθειες και το είδος του μεταδότη έχουν μεγάλη σημασία στην εξάπλωση της λεϊσμανίωσης. Από τα τουλάχιστον 700 είδη σκνιπών που υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο, μόνον τα 30 είδη είναι μεταδότες των Leishmania spp. Στις μεσογειακές χώρες απαντώνται 21 είδη σκνιπών (18 Phlebotomus spp. και 3 Sergentomyia spp.) από τα οποία μόνον τα 8 είδη είναι μεταδότες Leishmania spp.

    Συγκεκριμένα στην Ελλάδα απαντώνται 12 είδη σκνιπών από τα οποία μόνον ο Phlebotomus neglectus διαπιστώθηκε ότι είναι μεταδότης της L.infantum.

    Στην Ελλάδα, κατά την 50ετία 1951-2001 αναφερόταν ετησίως 18-106 κρούσματα και την τελευταία 7ετία κατά μ.ό. περίπου 25 κρούσματα ετησίως (κυρίως σε ανοσοκατεσταλμένα ενήλικα άτομα και σε παιδιά ηλικίας 4 μηνών έως 10 ετών). Το νόσημα είναι πολύ συχνό στο σκύλο (0.7-48.7%). Ο αριθμός των κρουσμάτων του νοσήματος ποικίλλει στις διάφορες περιοχές της χώρας και συνήθως δεν υπάρχει συσχετισμός μεταξύ των κρουσμάτων στον άνθρωπο και το σκύλο. Στους νομούς Καστοριάς, Φλώρινας, Γρεβενών, Χαλκιδικής, Αγίου Όρους, Θεσσαλονίκης, Έβρου κ.α., τα κρούσματα του νοσήματος είναι συχνά στο σκύλο, όχι όμως στον άνθρωπο. Ειδικότερα στο Ν. Χαλκιδικής και γύρω από την πόλη της Θεσσαλονίκης, η μόλυνση του σκύλου είναι 6.4-6.6%, ενώ στον άνθρωπο αναφέρθηκαν συνολικά 9 κρούσματα σπλαχνικής λεϊσμανίωσης κατά το χρονικό διάστημα 1954-2001 (47 χρόνια). Παρά το γεγονός ότι τα δεδομένα αυτά δεν αποδίδουν απόλυτα την πραγματική έκταση της μόλυνσης (ύπαρξη ασυμπτωματικών φορέων κ.ά.), συμφωνούν με τη γεωγραφική εξάπλωση και τις βιολογικές συνήθειες των σκνιπών στις χώρες της Μεσογείου.


    Παρά τις προσπάθειες στην κατεύθυνση αυτή έως σήμερα δεν παράχθηκε εμβόλιο κατά του παρασίτου στο σκύλο ή τον άνθρωπο, ενώ πρόσφατα χρησιμοποιήθηκε στο χάμστερ εμβόλιο πρωτεΐνης της L.infantum (papLe22 cDNA) που ενεργοποιεί τα Th1 λεμφοκύτταρα.

    πηγή :
    Στυλιανός Θ. Χαραλαμπίδης, καθηγητής
    Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Κτηνιατρική Σχολή
    Εργαστήριο Παρασιτολογίας και Παρασιτικών Νοσημάτων

    http://users.auth.gr/~harala/
  2. xrisida

    xrisida Moderator

    ΛΕΪΣΜΑΝΙΩΣΗ - ΣΚΥΛΟΣ

    (λεϊσμανίωση του σκύλου, canine leishmaniosis)

    Στο σκύλο, το νόσημα εμφανίζεται 2 εβδομάδες έως 2 χρόνια μετά τη μόλυνση.

    Οι αλλοιώσεις και τα συμπτώματα του νοσήματος που παρατηρούνται είναι: λεμφαδενοπάθεια (στο 96% των μολυσμένων ζώων), πιτυρίαση (73%), σμηγματόρροια (69%), τριχόπτωση (63%), ωχροί βλεννογόνοι (60%), υπερκεράτωση ή επιπεφυκίτιδα (50%), ονυχογρύπωση (40%), αύξηση ή μείωση όρεξης (36%), καταβολή θρέψης (31%), πυρετός (28%), ραγάδες στο δέρμα (26%), συμπτώματα ουραιμίας (19%), γαστρεντερίτιδα ή εντεροκολίτιδα ή έλκη στο δέρμα (15%), έλκη σε μυκτήρες και βλεννογόνους ή ρινικό έκκριμα ή επίσταξη (11%), κερατοειδίτιδα (8%) κ.ά.


    Τα εργαστηριακά ευρήματα είναι:
    αύξηση της ταχύτητας καθίζησης (98%), ειδικά αντισώματα (98%), πτώση αιματοκρίτη (94%), ουραιμία ή πρωτεϊνουρία (50%), μείωση ειδικού βάρους ούρων (38%), αιματουρία (17%) κ.ά.

    Η διάγνωση του νοσήματος στο σκύλο στηρίζεται:
    α) στην ανίχνευση των ειδικών αντισωμάτων του ορού (80-100%),
    β) στην κλινική εικόνα και τα εργαστηριακά ευρήματα,
    γ) στην ανεύρεση της αμαστιγωτής μορφής του παρασίτου σε επιχρίσματα από λεμφογάγγλια, μυελό οστών και αίμα,
    δ) στην ανάπτυξη της προμαστιγωτής μορφής του παρασίτου,
    ε) στην ανίχνευση του DNA του παρασίτου στο μυελό των οστών (>95%), το αίμα (10%), τα λεμφογάγγλια, το δέρμα κ.α.

    Η πρόγνωση του νοσήματος χωρίς φαρμακευτική αγωγή είναι δυσμενής (πεθαίνει το 80-90% των μολυσμένων ζώων, 3-24 μήνες μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων) ή ευμενής (αυτοϊάται το 10-20% των μολυσμένων ζώων). Μετά τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής θεραπεύεται το 40-90% των ζώων.

    Η φαρμακευτική αγωγή στη λεϊσμανίωση του σκύλου γίνεται με διάφορα φαρμακευτικά σχήματα (στηρίζονται στο βιολογικό κύκλο του παρασίτου και στις σχέσεις που αναπτύσσει με τον ξενιστή), που παρέχουν ικανοποιητικά αποτελέσματα (βελτίωση της κλινικής εικόνας από τις πρώτες 1-2 εβδομάδες αγωγής στο 85-100% των ζώων) και εφ’ όσον προλαμβάνονται οι αναμολύνσεις και οι αναζωπυρώσεις, το ζώο απαλλάσσεται από το παράσιτο:

    1) Φαρμακευτικό σχήμα Α. Χορηγούνται: α) 1 κ.εκ. Milteforan/10 κιλά ζώου, μαζί με την τροφή, μία φορά την ημέρα, για 28 ημέρες, και β) παράλληλα με το Milteforan, 10 mg αλλοπουρινόλη/κιλό ζώου, από το στόμα, ανά 12ωρο (πρωί-βράδυ), για 7 μήνες.

    2) Φαρμακευτικό σχήμα Β. Χορηγούνται για 21 ημέρες, Glucantime® 0.33 ml/Kg σ.β./ημέρα, υποδορίως (όχι σε ζώα με νεφρική ή ηπατική ανεπάρκεια), Gabbrocol® ή Amminofarma® (aminosidine sulphate) 0.1 ml/Kg σ.β./ημέρα, υποδορίως (όχι σε ζώα με νεφρική/ηπατική ανεπάρκεια ή βλάβες στην 8η εγκεφαλική συζυγία), ketoconazole (Fungoral®) 50 mg/20 Kg σ.β./ημέρα, από το στόμα (ή allopurinol 10-20 mg/Kg σ.β./ημέρα, από το στόμα) και levamizole 5 mg/Kg σ.β./3 ημέρες, από το στόμα ή ενδομυϊκώς (ΠΡΟΣΟΧΗ. Αιματολογικός, βιοχημικός και καρδιολογικός έλεγχος πριν και κατά τη διάρκεια της ενέσιμης αγωγής, κάθε 3 ημέρες. Επίσης, ακολουθείται δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες και υπάρχει ΑΦΘΟΝΟ νερό στη διάθεση του ζώου).

    3) Φαρμακευτικό σχήμα Γ. Χορηγούνται για 12 μήνες, Glucantime® 75 mg/Kg σ.β./ημέρα, υποδορίως, για 20-30 ημέρες (όχι σε ζώα με νεφρική ή ηπατική ανεπάρκεια) και allopurinol 20-30 mg/Kg σ.β./ημέρα, από το στόμα, για 20-30 ημέρες. Μετά, η αγωγή συνεχίζεται μόνο με τη χορήγηση allopurinol (20-30 mg/Kg σ.β./ημέρα), καθημερινά για 12 μήνες.

    Η παρακολούθηση του ζώου κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά τη φαρμακευτική αγωγή γίνεται με την ορολογική εξέταση του ζώου 1, 2, 3, 6, 12, 18 και 24 μήνες μετά τη λήξη της αγωγής (ανιχνεύονται φθίνουσες τιμές ειδικών αντισωμάτων ή αντιγόνων του παρασίτου συνήθως για 6-12 μήνες μετά τη λήξη της αγωγής).

    Όταν οι τιμές των ειδικών αντισωμάτων μειώνονται (στο 14-26% των ζώων), η ορολογική εξέταση επαναλαμβάνεται κάθε 6 μήνες για 2 χρόνια.

    Όταν οι τιμές των ειδικών αντισωμάτων αυξάνονται (στο 74-86% των ζώων), η φαρμακευτική αγωγή επαναλαμβάνεται. Το 75-78% των ζώων επιβιώνει για 4-6 χρόνια, χωρίς να εμφανίζεται σε αυτά κλινικό νόσημα και χωρίς να εμφανίζεται παρασιταιμία (αδυναμία μόλυνσης των σκνιπών). Είναι, όμως δυνατόν στο 21% των ζώων αυτών να διαπιστώνονται παράσιτα μέσα στα λεμφογάγγλια. Οι αναζωπυρώσεις του νοσήματος εμφανίζονται στα μολυσμένα ζώα έως 1 χρόνο μετά τη φαρμακευτική αγωγή (συνήθως, χαρακτηρίζονται από αύξηση των γ-σφαιρινών, των ειδικών αντισωμάτων, των αντιγόνων του παρασίτου κ.ά.).

    Η πρόληψη της μόλυνσης του σκύλου στηρίζεται: α) στην τοποθέτηση εντομοαπωθητικού περιλαιμίου με deltamethrin (Scalibor®) στο σκύλο, από το Μάϊο έως το Νοέμβριο, β) στην τοποθέτηση, στον αυχένα και τη ράχη του σκύλου, εντομοαπωθητικού με deltamethrin ή με diethyltoluamide-DEET (Anti-Phlebotome®, Autan®), από το Μάϊο έως το Νοέμβριο, μετά τη δύση του ήλιου (αιχμή δραστηριότητας των σκνιπών 21.00-22.00 και 03.30-05.00), γ) στη χρησιμοποίηση εντομοαπωθητικού σαπουνιού (Norikex®) για το λούσιμο του σκύλου, από το Μάϊο έως το Νοέμβριο (όχι σε ζώα που χρησιμοποιούν περιλαίμιο με deltamethrin), δ) στην προληπτική ορολογική εξέταση του σκύλου, κάθε 6μηνο (Μάϊο και Νοέμβριο) για να τίθεται έγκαιρα η διάγνωση (Μάϊο) και να θεραπεύονται τα μολυσμένα ζώα, πριν μετατραπούν σε αποθήκη/φορείς του παρασίτου στη φύση, και ε) στην προληπτική φαρμακευτική αγωγή στο σκύλο με allopurinol (15 mg/Kg σ.β./12ωρο, από το στόμα), από τον Αύγουστο έως το Νοέμβριο, για να «καλύπτεται» το ζώο κατά το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, που είναι η περίοδος με τη μεγαλύτερη μολυσματικότητα των σκνιπών στη χώρα μας.

    πηγή:
    Στυλιανός Θ. Χαραλαμπίδης, καθηγητής
    Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Κτηνιατρική Σχολή
    Εργαστήριο Παρασιτολογίας και Παρασιτικών Νοσημάτων

    http://users.auth.gr/~harala/
  3. xrisida

    xrisida Moderator

    Re: ΛΕΪΣΜΑΝΙΩΣΗ -ΑΝΘΡΩΠΟΣ

    (σπλαχνική λεϊσμανίωση, visceral leishmaniosis)

    Στον άνθρωπο το νόσημα εμφανίζεται περίπου 2 εβδομάδες έως 7 χρόνια μετά τη μόλυνση.

    Οι αλλοιώσεις και τα συμπτώματα που παρατηρούνται είναι: σπληνομεγαλία (στο 93-98% των μολυσμένων ατόμων), πυρετός ανά 12ωρο κατά τις πρώτες εβδομάδες μετά τη μόλυνση (83-100%), αδυναμία (70-100%), άλγος αριστερού υποχονδρίου (81-88%), βήχας (72-83%), ανορεξία (62-74%), ηπατομεγαλία (55-65%), επίσταξη (45-55%), διάρροια (25-55%) κ.ά.

    Τα εργαστηριακά ευρήματα είναι: πολυκλωνική αύξηση των γ-σφαιρινών (98%), ανίχνευση των ειδικών αντισωμάτων (95%), μείωση των λευκωματινών <30 g/l (88%), αναιμία (60-90%), λευκοκυτταροπενία (85%), αιμοπεταλιοπενία (70%), αύξηση της αλκαλικής φωσφατάσης (40%), των τρανσαμινασών (20%), της χολερυθρίνης (20%) κ.ά.

    Η διάγνωση του νοσήματος στον άνθρωπο γίνεται με:
    α) την ανίχνευση των ειδικών αντισωμάτων στον ορό (95%),
    β) την κλινική εικόνα και τα εργαστηριακά ευρήματα (10-90%),
    γ) την ανεύρεση της αμαστιγωτής μορφής του παρασίτου σε επιχρίσματα από σπλήνα (>95%), μυελό των οστών ή ήπαρ (60-90%) και αίμα (buffy coat, 70%),
    δ) την ανάπτυξη της προμαστιγωτής μορφής του παρασίτου in vitro (10%),
    ε) την ανίχνευση του DNA του παρασίτου στο μυελό των οστών (>65%).

    Η πρόγνωση του νοσήματος χωρίς φαρμακευτική αγωγή είναι δυσμενής (πεθαίνει το 75-95% των ασθενών, 3-20 μήνες μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων) ή ευμενής (αυτοϊάται το 5-25% των ασθενών). Μετά τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής θεραπεύεται το 80-90% των ασθενών.

    Η φαρμακευτική αγωγή στη σπλαχνική λεϊσμανίωση στηρίζεται σε ένα από τα παρακάτω φαρμακευτικά σχήματα, που όλα παρέχουν ικανοποιητικά αποτελέσματα (βελτίωση της κλινικής εικόνας 2-5 ημέρες μετά την έναρξη της αγωγής, αλλά είναι δυνατόν να παραμείνει ήπια σπληνομεγαλία για περίπου 1 χρόνο). Όταν αποκλείονται οι αναμολύνσεις και οι αναζωπυρώσεις του νοσήματος, το άτομο απαλλάσσεται από το παράσιτο.

    1) Φαρμακευτικό σχήμα Α. Χορηγούνται άλατα αντιμονίου 20 mg/kg σ.β. ενδμ. ή ενδφλ./ημέρα, για 28 ημέρες (έως 10 ml Glucantime®/ημέρα ή έως 850 mg Pentostam®/ημέρα).

    2) Φαρμακευτικό σχήμα Β. Χορηγείται amphotericin B με λιποσώματα (AmBisome®) 20-30 mg/kg σ.β., σε 5 δόσεις/ημέρα για 10-21 ημέρες (~4 ώρες/έγχυση) ή 2-3 mg Amρhocil®/kg σ.β./4 ημέρες, ενδφλ. (~4 ώρες/έγχυση), για 7-10 ημέρες (μόνο ή σε συνδιασμό με άλατα αντιμονίου).

    3) Φαρμακευτικό σχήμα Γ. Χορηγείται Miltefosine® (hexadecyl-PC) 100 mg/ημέρα (2.5 mg/kg σ.β./ημέρα), από το στόμα, για 30 ημέρες (ιδιαίτερα αποτελεσματική αγωγή στη λεϊσμανίωση από L.donovani).

    Η παρακολούθηση του μολυσμένου ατόμου κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά τη φαρμακευτική αγωγή γίνεται με την ορολογική εξέταση του ατόμου 1, 2, 3, 6, 12, 18 και 24 μήνες μετά τη λήξη της αγωγής (ανιχνεύονται φθίνουσες τιμές ειδικών αντισωμάτων ή αντιγόνων του παρασίτου για 6-12 μήνες μετά τη λήξη της αγωγής).

    Όταν οι τιμές των ειδικών αντισωμάτων μειώνονται (στο 95% των κρουσμάτων ή στο 20% των φορέων HIV), η ορολογική εξέταση επαναλαμβάνεται κάθε 6 μήνες για 2 χρόνια.

    Όταν οι τιμές των ειδικών αντισωμάτων αυξάνονται (στο 5% των κρουσμάτων ή στο 80% των φορέων HIV), η φαρμακευτική αγωγή επαναλαμβάνεται. Οι αναζωπυρώσεις του νοσήματος εμφανίζονται συνήθως κατά το πρώτο 6μηνο μετά τη φαρμακευτική αγωγή (συνήθως, χαρακτηρίζονται από αύξηση των γ-σφαιρινών, των ειδικών αντισωμάτων, των αντιγόνων του παρασίτου κ.ά.).


    Η πρόληψη της μόλυνσης του ανθρώπου στηρίζεται: α) στη χρησιμοποίηση εντομοαπωθητικού (Autan®), στα ακάλυπτα μέρη του σώματος ή στα ρούχα, από το Μάϊο έως το Νοέμβριο, μετά τη δύση του ήλιου, β) στην έγκαιρη διάγνωση και τη θεραπεία των ασθενών (φορείς του παρασίτου στη φύση), και γ) στην ενημέρωση του κοινού για το βιολογικό κύκλο του παρασίτου στη χώρα μας, την επώαση του νοσήματος


    πηγή:
    Στυλιανός Θ. Χαραλαμπίδης, καθηγητής
    Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Κτηνιατρική Σχολή
    Εργαστήριο Παρασιτολογίας και Παρασιτικών Νοσημάτων
    http://users.auth.gr/~harala/
  4. phashioton

    phashioton New Member

    Δε βλεπω πληροφοριες οσον αφορα τον συσχετισμο του νοσηματος του ανθρωπου και του σκυλου! Οι περισσοτεροι κτηνιατροι διαβεβαιουν οτι δεν κινδυνευουμε απο ενα σκυλι που νοσει...ή οτι ειναι λιγες οι πιθανοτητες. Αλλα υπαρχουν διαφορες αποψεις , μεταξυ καποιων και φημες, τι ξερουμε επισημα? Κατα ποσο κινδυνευει ενας ανθρωπος που εχει σκυλι με λεισμανιαση?

Share This Page